Vorige week schreef ik over de verschillende virussen die rondgingen in het Hope Centre. Afgelopen zondag werd vanwege deze ziekten de ochtenddienst afgelast voor crew. Normaal kunnen we elke zondag ochtend samen met de patiënten in het Hope Centre een (kerk)dienst bij wonen. Het is fijn om met elkaar te zingen en God te prijzen voor de wonderen die Hij in het leven van deze mensen doet. Deze week moesten we overslaan, het is goed dat er maatregelen worden genomen, want ziekten verspreiden zich snel. In het ziekenhuis hadden we maandagavond een isolatie ward, alle patiënten met blootstelling aan waterpokken en griepklachten (zonder positieve test) werden bij elkaar gelegd. Het was werken met een mondkapje en ik kan je zeggen dat is heet hier op het schip. De airco is duidelijk anders dan op het andere schip, een beetje ouder zullen we maar zeggen. Gelukkig konden we dinsdag weer terug naar normaal omdat we alle verdachte patiënten hadden ontslagen en dat was dus weer lekker schuiven met patiënten en/of bedden.
Het was een fijne week met mooie patiënten contacten. Zo had ik op dinsdag een jongentje van 5jaar, hij wilde me niet aankijken toen ik zijn bloeddruk kwam meten, hij huilde als ik of iemand anders in de buurt kwam. Ik vroeg me af waarom? Samen met een daycrew (vertaler) probeerde ik er achter te komen maar het lukte niet, hij zei niks en liet stil tranen over zijn wangen lopen. Uiteindelijk was de conclusie dat hij het niet fijn vond als er mensen in de buurt waren. Eerlijk gezegd vind ik dat één van de moeilijkste dingen hier, het niet goed kunnen achterhalen wat kinderen/mensen voelen doordat ze niet gewend zijn om er over te praten. Ook merk ik dat er snel overheen ‘gewalst’ wordt of een conclusie aan gehangen wordt zonder dat we weten of het waar is. Natuurlijk weet ik ook dat zeker bij kinderen het niet altijd duidelijk is wat er is, maar de taalbarrière zorgt dan toch voor een onbevredigend gevoel aan mijn kant. Ik hield hem wat meer in de gaten, keek of hij wat bijdraaide als we hem meer met rust lieten en merkte dat toen er eten werd geserveerd hij opeens actief werd. Hij at zijn hele bord leeg en daarna was hij vrolijk. Hij lachte, speelde met de blokken die ik hem gaf en het was alsof hij nooit verdrietig was geweest. Tja…wat eten met een kind kan doen. De volgende keer bied ik denk ik gewoon een appel aan bij verdrietige kinderen na een operatie 🙂
Het is ook geweldig om het verschil tussen kinderen te zien. Waar deze jongeman verdrietig en ook wat bang was. Was zijn buurman van 4jaar de vrolijkheid zelve. Direct na de operatie zat hij nog wat suf in bed, maar al snel begon hij te praten en lachen. Hij was voorbeeldig als het ging om meewerken om de vitale functies te meten, het innemen van mediatie etc. Met een geweldig lief kinderstemmetje zei hij steeds: Bonjour of Merci beaucoup als ik in de buurt was of hem iets gaf.
Afgelopen week was eigenlijk de week waar ik met 3 anderen meiden een trip naar nationaal park Andasibe zou gaan. We hadden 3 dagen vrij gevraagd en gekregen. Op maandag haakten echter 2 van de 4 af en dat maakte dat we de trip moesten cancelen. Dat was jammer, want nu had ik drie dagen vrij waarin ik net zo goed had kunnen werken. Maar zoals vaak gebeurd hier is er altijd wel wat te doen, dus op woensdag bood ik mijn hulp aan om te helpen in de Pre-operatieve tent. De tent is op de dock dus niet aan boord van het schip, maar wel dichtbij ;). Het is de plek waar patiënten komen voor hun eerste afspraak voor de operatie. Ze zien het schip voor het eerst van dichtbij. Er worden testen gedaan, met name vitale functies en bloedafnames (oa HIV en bloedbeeld) om te kijken of alles goed is om een operatie te kunnen doen. Het was leuk om deze start van patiënten te kunnen zien. Ik deed vooral de kinderen, ze komen schuchter binnen. Samen met de vertaler probeerde ik ze op hun gemak te stellen en ook hier zie je weer het verschil tussen de kinderen. De één is snel op z’n gemakt, begint te lachen en praat terug. De ander vind het vooral spannend en zegt niks, kijkt wat naar de grond. De eerste casus die ik onder supervisie zelf deed was meteen een moeilijke. Een jongetje van 3jaar, ik kreeg het vat aangeprikt maar hij wilde niet echt bloed geven. Vervolgens probeerde mijn collega 2x met hetzelfde resultaat. Natuurlijk vond deze jongen het na de eerste prik meer dan genoeg en huilde hij flink. Z’n moeder was nerveus en blij toen we klaar waren. We twijfelden of het kleine beetje wat we in het roze cupje verzameld hadden genoeg was. We waren er eigenlijk van overtuigd van niet (ik zal je zeggen, thuis kunnen ze het niet analyseren, zo weinig was het). Maar hier kregen we wonder boven wonder alle resultaten terug van het lab. Zo fijn dat we dit kind niet nog een keer hoefden te prikken. De moeder viel flauw nadat we klaar waren en we moesten haar even stabiliseren. Gelukkig kwam ze snel bij, even wat poetsen en wachten tot ze helemaal oké was. We liepen wat vertraging op in het afnemen van de bloedafnames door dit incident. Maar daarna konden we weer door.
Een ander mooi moment deze week was dat we richting te main-gate liepen om in de stad wat te gaan eten en we onderweg een daycrew tegen kwamen. Hij had zijn koptelefoon op, maar zette die direct af toe we hem groeten en een stukje met hem meeliepen. We kletsen wat en toen vertelde hij dat hij zo dankbaar was dat wij hier waren. Dat het zo’n zegen was dat wij bereid waren om de mensen in zijn land te helpen. We hadden een goed gesprek waarbij we vooral ook wezen op zijn aandeel in het helpen van de mensen hier. Wij kunnen ons werk niet doen zonder dat we de daycrew als vertalers hebben. Het is teamwerk en iedereen zet zich in op zijn manier. God brengt zoveel talenten samen op dit schip.
Afgelopen vrijdag maakten we een prachtige hike van 16km door de natuur aan de rand van de stad. We keken vanaf de heuveltoppen over de stad en genoten van het groen. We liepen langs rijstvelden waarop gewerkt werkt, door kleine dorpjes waar handwerk werd uitgevoerd. Langs steenmijnen en suikerrietvelden. De gids vertelde ons van alles, het was een hele mooie dag. De manden om alle lychees te oogsten staan klaar (zie omslag). De oogst begint eind november, helaas zijn in deze regio veel bomen beschadigd door de cycloon van vorig jaar dus hebben we nog weinig lychees gezien.
Daarna was het weer tijd om een dagje op de ward te werken en wat geniet ik van het feit dat ik mensen zie herstellen. We hebben binnen de MaxFax een paar lang verblijvende patiënten en het is zo mooi om hun herstel proces door de tijd heen te zien en ook te zien dat ze genieten en blij zijn. We hebben momenteel 1 jongen die nogal actief is. In Nederland zou hij het stempel ADHD krijgen, maarja daar doen we hier niet aan dus hij is gewoon druk en aanwezig. Hij heeft maar één oog, het beschadigde oog is verwijderd en zijn gezicht is hersteld met plastische chirurgie. Nadat ik afgelopen week al een paar spelletjes met hem gespeeld heb, waarbij hij zeker de beste valspeler is die ik ken (haha, in zijn eigen voordeel natuurlijk) speelde ik in de middag met hem op deck 7. Het uurtje buitenlucht wat onze patiënten krijgen. Hij zat op de schommel en ging van de schommel naar een fietsje, ik moest op de andere. Daarna vond hij de desinfectie spuitbus en ging zijn fiets schoonmaken, prima, dat wassen zit er hier bij allemaal in ;). Je ziet het op straat ook veel. Nadat hij daarmee klaar was moest hij plassen, dus we liepen terug naar deck 3, allemaal trappen en daarna weer terug. We kwamen weer buiten en hij was moe. Hij kwam op schoot zitten en voor het eerst in tijden was hij rustig. Hij legde zijn hoofd op mijn schouder en viel in een lichte slaap. Niemand geloofde het, maar deze jongen was eindelijk even rustig. Ongeveer voor 30min, ik droeg hem omdat hij nog steeds op mijn schouder lag naar beneden zodat hij in bed verder kon slapen. Maar zodra we beneden waren zag hij een paar autootjes en alle energie was terug. Dat was een powernap zullen we maar zeggen 😉 en ik genoot van het feit dat hij heerlijk op mijn schouder lag te slapen. Op naar een nieuwe week met nieuwe ervaringen.





Geef een reactie