Blog

Week 3

Marieke Vervoorn

Alweer bijna een week voorbij. Ik was vergeten hoe snel de tijd aan boord vliegt. Het betekent ook dat ik veel te doen heb. Na de nachtdiensten vorige week had ik een paar dagen vrij, ruimte om te herstellen en het schip te verlaten.

Afgelopen zaterdag ondernamen we een dagtocht naar een fruitplantage. Wat was het lekker om in een bootje over de rivier te glijden en daarna enkele uren door te brengen tussen bomen en planten. Verwend te worden met de lekkerste mango’s, ananas en watermeloen en te drinken uit een verse kokosnoot. We waren echt even weg, genietend in de groene natuur, iets wat rondom het schip alleen in de verte te zien is.

Zondag bezocht ik een wat rijkere Franse kerk waarbij ze ook een vertaling naar Engels hadden. De vertaling is fijn om zo ook zelf wat mee te krijgen van wat er gezegd wordt. In de middag las ik rustig mijn boek buiten op deck 8. Mijn favoriete plek op het schip. Met heerlijk uitzicht over de haven en de oceaan en aan de andere kant de kustlijn van Madagaskar.

Na een ontspannen weekend was ik weer klaar voor een nieuwe werkweek. Maandag stond de oriëntatie ‘charge nurse’ op het programma. Ik werd in de eerste week gevraagd of ik bereid was deze taak op mij te nemen. Het houd in dat je in een dienst (meestal avonddienst) de overview houdt over alle patiënten op je afdeling, contact legt met anesthesisten, chirurgen en ieder ander die je nodig hebt als er zich iets voordoet met een patiënt of zaken niet goed zijn opgeschreven of onduidelijk zijn. Je maakt ook de planning voor de nieuwe dienst en houd je collega’s in de gaten. Zorgt dat iedereen pauze krijgt en helpt waar nodig met de patiëntenzorg. Als er vragen zijn komen collega’s naar jou en hoop je dat je het antwoord weet ;). Het zijn behoorlijk wat taken bij elkaar en de grote uitdaging was dat ik eindelijk op Bward werd geplaatst (pediatrische chirurgie). De afdeling waar ik vanaf het begin was ingepland, maar nog geen enkele dienst gewerkt heb. De eerste week werd ik geschoven naar Dward (maxfax patienten) en de tweede week stond ik op de IC. Dus dinsdagavond de uitdaging om op een nieuwe afdeling direct de overkoepelende taak op mij te nemen, gelukkig de eerste dienst met directe backup van iemand die dit al vaker heeft gedaan. Ik kan je zeggen, ik vond het best spannend. Het voelt als een grote verantwoordelijkheid en het maakte me ook wat onzeker omdat ik de weg binnen de afdeling nog niet wist. Maar aan het eind van de avond was ik moe maar wel tevreden over hoe het verlopen was. Woensdagavond stond ik alleen (nouja je bent nooit alleen, want ik mag net zo goed vragen aan hen stellen of ik vraag de on-call teamleider). Waar ik het meest van geniet in deze taak zijn de momenten dat patiënten naar je toe komen om je te helpen op de computer, je stoel wegrijden of langsrennen en je even een prik in je been of buik geven met hun vinger. De momenten dat ze om een sticker komen vragen en die dan eerst op hun eigen hoofd plakken en dan op die van mij. B-ward is gezellig en levendig met alle kinderen.

Ik was ook degene die de nieuwe patiënten mocht ontvangen, ze komen allemaal tegelijk 4-6 per dag,  wat is het heerlijk om de blije gezichtjes te zien. De chirurgen komen een ronde lopen aan het begin van de avond om de nieuwe patiënten te zien en de geplande operatie te bevestigen met de caregiver (vaak de vader, moeder of oma van de kids). Ze markeren dan direct de operatiezijde en de chirurg van gisteren maakte er een heuse tekening van, de kids vonden het geweldig. Ze moesten er zo om lachen en dat vult ook mijn hart. Wat een mijlpaal is het voor deze kinderen en hun ouders om hier te zijn en eindelijk de operatie te krijgen die ze nodig hebben om een ‘normaal’ leven te lijden. Na het officiële ritueel van wassen, consent tekenen en markeren spelen deze kids de hele avond en zijn ze vrienden. De volgende dag krijgen ze allemaal hun operatie, voor nu voornamelijk hernia’s, hydroceles gecombineerd met een besnijdenis. Waar ze nu vrolijk spelen zijn ze de dag erna suf en duf van de operatie, maar gelukkig knappen ze snel op en verlaten ze ons een dag later alweer. We hebben nog een paar medische opnames die langer blijven. Een van hen, een jongetje van 4jaar oud, heeft me gisterenavond de hele avond nagepraat, elk woord wat ik tegen hem zei herhaalde hij in perfect Engels. Op een gegeven moment zei ik: ‘papagaai’ en ook dat werd vloeiend herhaald. Haha, hij wist natuurlijk niet wat het betekende maar ik moest er extra hard om lachen en daardoor hij ook.

Aangezien het deze week avonddiensten zijn, probeer ik in de ochtend wat uit te slapen. Zeer moeilijk in een zes persoons cabin waarin ik de enige ben die onregelmatig werk. Maargoed, gisteren is het gelukt om niet compleet wakker te worden toen de anderen de cabin verlieten en sliep ik tot 8:15. Een record hier aan boord. Vandaag was het 6:30, het was nog al rumoerig en veel licht. Maar later bleek dat de douche was overstroomd en het toilet niet meer doortrok in onze cabin, vandaar het rumoer. Het bleek niet alleen onze cabin te zijn maar ook de andere cabins op de 3de verdieping. Tja dat was op zoek naar een algemene badkamer aan de andere kant van het schip. Gelukkig zijn er ook mensen aan boord die verstopte toiletbuizen kunnen repareren. Dus meestal duren deze problemen niet heel lang.

Bekijk alle blogs

Benieuwd naar mijn avontuur aan boord? Lees hier al mijn blogs.