22 maart
Zo, vandaag heb ik (Inge) 2,5 uur in de kerk gezeten. Ik denk niet dat ik dat ooit in m’n leven heb meegemaakt. 1,5 uur is al een lang begrip😂. Deze 2,5 uur had dan wel weer een speciale reden, want het was African Worship night op het schip. We hadden er wel wat verhalen van gehoord maar dat is anders dan het meemaken.
Ben heeft er alles aan gedaan om onder z’n avonddienst uit te komen, maar helaas zijn plicht riep. Tussen het werken door is hij soms nog even naar boven geweest om een beetje sfeer te proeven.
De worship night begon om 19u. Iedereen moest in Afrikaanse kleding komen. Toevallig had ik laatst een jurk gehaald omdat me dat wel praktisch leek voor standdagen en na het zwembad enzo. Dus die kwam nu ook weer goed van pas! Een andere dutchie had ook een mooi jurk met een gave achterkant. Ze wilde haar haar eigenlijk nog wel mooi hebben en vroeg of iemand dat kon. Ik doe het niet zo vaak maar kan het wel een beetje dus wij om 18:15u nog even dat haar gefixt. Om 18.25u gingen we een groepsfoto maken. Daar waren we wel iets later aangekomen, maar om 18.45u zaten we toch in de kerkzaal (je moet altijd op tijd zijn met african night want anders heb je geen plek meer. De gewone diensten komen we namelijk 5 minuut van te voren binnen😬).
Alleen de zaal binnenlopen was al een ervaring op zich. Ze hadden heel veel moeite gedaan voor de aankleding dus het zag er echt gaaf uit. Maar eigenlijk waren alle mensen nog het mooiste! Al die verschillende kleding en stoffen. Echt een feestje om naar te kijken. En zo leuk om te zien hoeveel moeite de ‘echte’ Afrikanen hadden gedaan om hun eigen cultuur te vertegenwoordigen.
De avond begon met allerlei Afrikaanse mensen die allemaal een gedeelte van een verhaal over de jambe vertelden. Dat het meer is dan een muziekinstrument: het is een cultuur, manier van expressie en ‘the heartbeat of Africa’. Daarna gingen we allemaal Afrikaanse worship liedjes zingen waarvan sommigen bijna niet te zingen zijn omdat die woorden zo mega ingewikkeld zijn😅. Maarja wel super leuk! Toen was er een kleine overdenking zoals anders ook altijd in een kerk.
Ben zat tussendoor met z’n patiënten op de ward alles mee te kijken! Hij had even extra hard doorgewerkt (want werken is echt zweten hier) en sloot toen rond half 9 nog aan.
Rond half 9 kwam er een súper coole gast. Het bleek dat de bekendste worshipzanger van Sierra Leone er was, Judah Zubairu. Eigenlijk begon het feestje toen pas! Op een gegeven moment moest iedereen meedoen met ‘shake body’. Wat ook wel betekent dat je moet dansen. Dus wij naar voren en meedoen. Wat een feestje!
Toen Ben terug kwam op de afdeling hadden ze ons gezien op de televisie. Zo leuk hoe trots ze dan zijn. Ik kreeg nog een compliment van een patiënt dat ik wel goed kon dansen 💃 🪩. Dat is toch best een cool compliment van een Afrikaan, alhoewel ik me toch niet echt kan voorstellen dat ik kan dansen.
De daycrew was ook allemaal uitgenodigd voor de avond. Sommigen waren moeilijk te herkennen in hun ‘normale’ kleding. Wel super leuk om ze een keer in een andere setting te ontmoeten. En ze zijn zo enthousiast als ze je dan zien, zo leuk!(:
Na heel wat zweetdruppels verder was de avond alweer voorbij. De 2,5u voelden niet als 2,5u en het was zeker een hele ervaring om mee te maken. Ik hoop dat er nog een keer een African praise night komt voor het einde van de field service.
Ps: het lijkt erop dat het waterprobleem weer deels opgelost lijkt. Nog niet alle restricties zijn voorbij, maar we hebben wel 600 kuub water gespaard. Dus wij denken dat het allemaal wel goed komt. Alleen officieel hebben we er nog niets over gehoord.
Geef een reactie