Hoi daar in Nederland.
Ik hoor dat bij jullie de temperatuur in de dubbele cijfers begint te komen. Daar zullen velen naar uitgekeken hebben. Hier blijft de temperatuur een aangename 29 graden. Aangenaam als je je niet al te druk maakt buiten. Bijvoorbeeld door in het weekend een hike te gaan doen richting de waterval bijvoorbeeld. Dat is een pittige klim en best wel even afzien in de hitte.
Het is fijn dat er hier altijd wel wat te doen is. Zoals het genoemde tochtje naar de waterval (bijna geen water in dit seizoen, maar je bent wel even fijn in de natuur) , of een tochtje per KeKe naar de markt. Omdat Sierra Leone geen toeristisch land is , zijn we vaak de enige blanke mensen. Vaak hebben mensen door dat je van Mercy Ships bent en ik kan voelen dat dat respect afdwingt.
Deze week zijn er 2 patiëntjes die ik begeleid, een jongetje van 7 en een meisje van 9, naar huis gegaan. Weliswaar met beide benen nog van lies tot tenen in het gips, maar je staat verbaasd wat je nog kunt met beide benen in het gips. We hebben dat dan ook afgelopen weken intensief geoefend: traplopen (probeer dat maar eens zonder dat je je knie en je enkel buigt) , gaan liggen op de grond en weer opstaan, alle transfers zoals bijvoorbeeld van en op bed en veilig lopen. Deze kinderen wonen dicht bij het schip en kunnen dus 2-3 keer per week hier komen voor therapie. Ze komen dan bijvoorbeeld per Keke (tuktuk). Helaas ben ik niet meer aan boord tegen de tijd dat zij uit het gips komen.
De kinderen die verder weg wonen (langer dan een uur reizen) zijn in die tijd in het “hope center”. Het hope center ligt op kleine afstand van het schip en biedt ruimte aan patiënten en hun “care givers”. Mijn super schattige patiëntjes Marie (6jaar) en Kadiatu (5 jaar) die ik ook voor hun operatie heb gezien en getest, leven daar met hun moeders . Ze hebben allebei maar 1 been in het gips. Het gevaar hierbij is dat ze het geopereerde been niet genoeg gebruiken en belasten waardoor de botten trager helen en ze zichzelf een looppatroon aanleren vol compensatie strategieën.
Vrijdag was er in het hope center een worship bijeenkomst waarin we zij aan zij met onze patiëntjes en hun mama’s op de houten banken zaten en samen gingen bidden, zingen en dansen. Marie en Kadiatu kwamen meteen op me afgerend en gaven met een dikke knuffel. Ook de beide mama’s begroetten me heel hartelijk. Je zou eens moeten zien hoe die mama’s kunnen dansen , wow! en luid zingen recht vanuit de ziel, met hand en arm gebaren. Het voelt allemaal zo puur en ongekunsteld zo ongepolijst en levend. Er wordt telkens verteld dat we geen foto’s mogen maken, dat is erg jammer want ik had dit graag aan jullie laten zien.
Onze waterproblemen zijn nog niet opgelost maar wel wat minder nijpend. Er kan weer afgewassen worden en we gebruiken weer normale borden en bestek. Maar nog steeds spoelen we niet door na plassen en mogen we maar kort , 1 keer per 2 dagen douchen. We hebben ook te maken met een vervelend besmettelijk darmvirus aan boord, waarvoor we goed moeten handen wassen wat weer lastig was met onze waterproblemen. Dus we werken veel met antibacteriële gel’s . Ik heb zelf ook wat buikpijn en vandaag maar even niet gegeten en wat extra rust genomen.
Tot een volgende keer. Er valt veel te vertellen telkens.
Geef een reactie