Nog een kleine 2 weken en dan vlieg ik alweer terug naar Nederland. Er is hier de afgelopen weken weer veel gebeurd. Alle orthopedie-kindjes zijn nu van boord en wonen in het Hope center , hier even verderop. Er zijn ook kinderen die thuis zijn omdat ze redelijk dicht bij het schip wonen. Zo kunnen ze eenvoudig een aantal keren per week naar het schip komen voor revalidatie en controles. Alle kinderen zitten nog steeds in het gips. Mijn werk als fysiotherapeut bestaat er nu uit de kinderen super sterk te maken, zodat ze straks, als ze uit het gips mogen, makkelijker revalideren. Naast spier versterken, trainen we hun balans. Dit is flink uitdagend omdat ze zowel beweging in hun knie als in hun enkel missen om te compenseren. Daarnaast maakt het schip ook bewegingen wat het nog weer lastiger maakt.
Boven deze blog zie je een prachtige foto van enkele van de patiëntjes die we op dit moment behandelen. De meest linker , met zijn prachtige grote ogen, en het meisje die derde van links op de foto staat mag ik hier nu al bijna 3 maanden begeleiden. Ze zijn prachtig en lief en energiek en moedig en knuffelig. We laten ze lastige dingen doen, en soms dingen die pijn doen of eng zijn, maar elke keer komen ze weer vol blijdschap naar de revalidatie afdeling.
De gipsverbandmeesters zijn nu vertrokken en dus houden wij ons nu ook bezig met het gips: breuken in het gips onder de hiel herstellen, scherpe randen die in de huid drukken omwikkelen met zacht materiaal, en als er pijn is, een gat (window) in het gips zagen en kijken wat er daaronder aan de hand is. Op de plek van het uitgezaagde stuk kunnen we de huid controleren op open plekken, infecties of druk plekken en dan ook onderzoeken wat die druk veroorzaakt. Helemaal nieuw voor me en echt mooi “hands-on” “crafts” werk. Leuk om nieuwe skills te leren en probleemoplossend bezig te zijn.
Dit weekend had ik weekend dienst . Zaterdag werd ik al voor 8 uur opgepiept door het hope center. Momoh, een patiëntje van mijn collega Mike, had sinds de avond daarvoor erg veel pijn aan zijn gipsen been. Ik vroeg het hope center om Momoh naar het schip te sturen en regelde een daycrew om te helpen met vertalen. Op de plek van de pijn heb ik een “window “ in het gips gezaagd. In de huid die eronder zat zagen we een drukplek. Toen we het gips dat we verwijderd hadden gingen inspecteren, zagen we een ribbel en dat was wat de druk veroorzaakte. Die ribbel hebben we weg gezaagd en veel zachte watten op de huid gedaan en daarna het gladgemaakte “puzzelstukje” weer op z’n plek vast verbonden met fiberglasgips. Zijn oma is zijn caregiver en was erbij. Zij is al bijna 3 maanden met Momoh van huis, aan boord. Ze was erg blij. Met haar tengere gestalte, gelooide huid, gele doek in haar haar en om haar heupen begon ze te zingen en te dansen in haar eentje.: tell papa God tenki. Een lied wat hier heel veel gezongen wordt. Ze bleef ons maar omhelzen en bedanken. Het was een prachtig en waardevol moment om nooit te vergeten.
groetjes vanuit een zonnig Sierra Leone
Sandra
.
Geef een reactie