veranderingen

Boven dit verhaal zien jullie een foto met allermaal landen en cijfers. Dit zijn de aantallen mensen aan boord en het land waar ze vandaan komen. Ik ben best wel heel trots dat ons kleine Nederland standaard op de tweede plek staat, vlak achter de grote verenigde staten. De cijfers verschillen per week wat, maar de grote lijn is eigenlijk altijd hetzelfde. Leuk he ?

Afgelopen week ben ik 5 dagen in isolation geweest. Ik heb het een tijdje voor mezelf ontkent; je hebt namelijk altijd wel eens een keer wat buikpijn, maar ik was gewoon ziek. De isolation was niet zo dramatisch als ik het in mijn hoofd gemaakt had: ik heb gewoon continu geslapen. Gelukkig ben ik er sinds donderdag weer.

Ons rehab team heeft wat veranderingen ondergaan; er zijn wat mensen vertrokken en nieuwe weer aangekomen. Vanavond komt ook mijn nieuwe room mate. Afgelopen zaterdag zijn er 27 mensen vertrokken en dat maakt dat je echt even ontheemd rondloopt en weer even opnieuw je groepjes moet vinden. De kinderverpleegafdeling is nu dicht. Alle ortho-kids zijn nu zover dat ze in de “low care unit” zijn of in het “hopecenter” of thuis. Dit merk je aan de levendigheid op de gangen, of aan het gebrek daaraan.  Ik mis de waka waka’s op de gangen. De feestelijke wandeling met muziek en zingende en dansende mama’s en jonge verpleegsters op het moment dat een kind de stap kan maken van de verpleegafdeling naar de LCU.

Vandaag kreeg mijn piepjonge patiëntje Unisa zijn lichtere gips van glasvezelgaas. Op het moment dat het witte gips eraf gehaald werd zag ik zijn mooie rechte beentjes. Prachtig . En wat waren zijn wonden mooi genezen. Ik kreeg er gewoon een beetje warme ogen en een dikke strot van. Zijn benen werden daarna weer ingepakt in glasvezelgaas omdat de botten nog niet genoeg zijn genezen, maar ook omdat we met dit “fiberglas “ de stand van de benen een beetje over corrigeren.  Unisa gaat nog flink groeien en de praktijk wijst uit dat de benen dan weer terug gaan in de o-stand. Dat komt door de ziekte Rickets (rachittis ofwel Engelse ziekte)  en door de ziekte Blounts. Dat komt hier veel voor. Rickets door vitamine d gebrek wat leidt tot zachte botten, en Blounts waarvan we de oorzaak niet weten.  Met het glasvezelgaas drukken we de benen subtiel wat in een lichte x-stand. Door het lichtere “gips” zal het lopen hem gemakkelijker afgaan en ook kan hij nu gaan oefenen met opstaan vanaf de grond en traplopen. Alsnog een flinke uitdaging hoor want het been zit nog steeds van lies tot voorvoet ingepakt dus je mist de beweging van de knie en van de enkel.

Mijn andere patiëntje, Abubakar, met zijn prachtige grote ogen en stralende lach waarmee hij iedereen begroet, mocht vandaag van LCU naar het hope center. En daar was dan toch weer de muziek. Terwijl zijn vader alle spulletjes bij elkaar zocht en in een vuilniszak deed (koffers hebben ze natuurlijk niet) stonden de Afrikaanse mama’s van de andere kinderen heel luid te zingen en hielpen mee door de vuilniszak op hun hoofd te zetten. En zo, al zingend en klappend en stampend met hun slippers liepen we de gang door van LCU naar het gangboord van het schip, waar Abubakar en zijn vader het schip verlieten , op weg naar het hope center. Ik wordt oud en sentimenteel ; ik was alweer ontroerd. Door het gemeenschapsgevoel denk ik. En de intensiteit en oprechtheid waarmee deze mijlpalen gevierd worden.

Geniet lekker van de frisse lucht in Nederland allemaal en van het lentezonnetje en tot de volgende keer.

Sandra