Voor alle mensen die geïnteresseerd zijn in hoe wij kinderen afleiden tijdens handelingen of pijn. Tijdens het orthopedie blok was dit wel een groot aandachtspunt. De eerste dag hadden de kinderen vaak pijn, maar na drie dagen was het meer discomfort en angst waardoor ze gingen huilen. De truc bij kinderen is vaak om ze daar van af te leiden zodat ze zien dat ze iets wel kunnen of dat het wel meevalt. Elke papa of mama die dit leest kan zich daar vast iets bij voorstellen.
In Nederland is afleiding best een groot aandachtspunt op de afdeling (vind ik). We noemen dat werken met PROSA. Als je interesse hebt mag je dat lekker googlen🤗. Het idee ervan is dat je het kind afleid en het daardoor minder pijn en angst ervaart en daardoor minder snel een traumatische ervaring heeft/krijgt. Met positieve benadering kan dat namelijk heel veel impact hebben. Zo zeg ik op de kinderafdeling ook bijna nooit het woord prikken, omdat dat eigenlijk een beetje verboden is. Want dan benadruk je juist weer waar je eigenlijk de focus niet op wilt hebben. We zeggen vaak dat we bloed moeten afnemen of een infuus gaan plaatsen. Desondanks ga ik ook nooit liegen. Dus als een kind vraagt of het pijn gaat doen dan zeg ik ‘ja’. En wanneer het kind een onderzoek heeft gehad weet het ook maar al te goed wat er gaat gebeuren, dus dan is afleiding en comforttalk des te belangrijker. Afhankelijk van de leeftijd kun je hun eigen ervaringen en wensen gebruiken om het iets dragelijker te maken. Kinderen weten vaak heel goed wat ze wel en niet willen!
Dan naar Sierra Leone. Ik moet toegeven dat het me verbaasde toen ik tijdens mijn introductiedagen een presentatie kreeg over comfort. Ik had misschien niet gedacht dat dat hier zo’n groot thema zou zijn. Ik voelde me dus best een beetje trots dat ze dat hier deden en dat ik best veel erover wist/ervaring heb. Ik herkende dingen van mijn eigen werkplek en dat maakt ook weer dat je je sneller ergens thuis voelt.
Dan naar de afdeling: want daar heb je te maken met andere culturen. De caregivers die niet veel dingen uitleggen aan hun kinderen wat soms zorgt voor veel onbegrip en frustratie. Comfort zit dus ook vaak in heel veel uitleggen van oorzaak-gevolg aan (vooral) de caregiver. Kinderen worden hier bijvoorbeeld ook best snel geslagen wanneer ze niet luisteren. Je kunt dat beschouwen als een cultureel verschil en het zo laten. Mercy Ships benaderd het liever als iets wat ze kunnen veranderen door de liefde van jezus te laten zien. Dat kost natuurlijk super veel tijd wanneer je dat van gezin op gezin doet en de vraag is of ze het zullen blijven doen. Als je het al niet probeert dan weet je het nooit. De cultuurverschillen zitten hem vooral in de opvoeding. Want wanneer je naar de kinderen zelf kijkt vertonen ze vaak wel gedrag wat overeenkomt met kinderen in NL. Het enige verschil is dat ze hier soms minder geschoold zijn. Je kan ze dus niet afleiden door se bijvoorbeeld een rekensom te laten uitreken om hun gedachten te verzetten. Maar toen ik laatst met een collega vroeg in wat voor huis het kind woonde (10 jaar) en welke kleur het dak had en wie welke kamer had en hoe die eruit zag, werkte dat verbazingwekkend goed. Hier is vooral heel erg de kunst om te zoeken wat werkt, omdat het niveau van het kind inschatten best lastig kan zijn. Ook hier kunnen kinderen koppig zijn, iets niet willen en iets kiezen wat niet tussen de keuze opties stond😅. Daarom is uitleg zo belangrijk. Vaak laat ik ze zelf doen wat ze zelf kunnen doen en dat vind ik altijd super goed werken. En veel geduld en ze prijzen om wat ze goed hebben gedaan! Complimenten lijken hier wel meer te betekenen dan in NL. Ze kunnen dan zo trots zijn.
Verder zijn hier ook bellenblazen, zoekplaten met dieren, zingen we liedjes, projectielampen en kijken we boeken. Stickers zijn vaak ook een grote hit. Laatst had ik een bekerlijst gemaakt (a4 met afbeelding drinkbekers erop) en dan mocht het kind een sticker plakken als het een beker drinken had gedronken. Het kindje dronk te weinig namelijk en het moest dan een infuus krijgen van de dokter wat ik dan weer stom vond omdat ze geen bekerlijst hadden geprobeerd. Nou dat bleek dus de oplossing. Hij heeft in 1 avond wel 6 bekers gedronken, dus intake voor die dag gehaald👍🏻💪🏻.
Er zijn zelfs ipads. Tijdens de training werd genoemd dat dat echt het allerlaatste redmiddel zou moeten zijn. Dus ik dacht dat dat hier helemaal als een wondermiddel zou functioneren totdat ik op de afdeling kwam. De meeste mensen hebben hier gewoon een smartphone + internet. Dus al die kinderen zitten op tiktok, youtube en spelen games. Dus die ipad is allang niet meer bijzonder😬😂. Misschien moeten ze als volgende stap een VR-bril aanschaffen zodat dat dan nog heel bijzonder is.
Ook hebben ze hier een behandelkamer waar ze handelingen kunnen uitvoeren. Alleen ik moet zeggen dat het meeste op de afdeling gedaan wordt behalve de wondzorg of als een kindje echt heel bang is. Eigenlijk voeren we ook niet echt handelingen uit op de afdeling. Vaak is het alleen een infuus uithalen en dat doe ik in NL ook op de afdeling zelf. Op D-ward zal dat misschien anders zijn omdat ze daar wel sondes hebben en meer bloedafnames. Maar over het algemeen liggen daar dan weer minder kinderen. (Terwijl ik dit ‘s ochtends heb getypt heb ik tijdens mijn avonddienst weer ouderwets een uur vast gestaan bij het assisteren van infuus inbrengen. Het lukte niet goed. Zelfs niet met echo. Moet zeggen dat ik dat niet perse had gemist😅).
Dus eigenlijk is de comfort zorg goed geregeld hier. Het enige is dat je soms de ouders en je onervaren collega’s moet scholen in hoe het werkt en wat je kunt doen. Want met een hoog stresslevel kom je nergens meer..
Geef een reactie