Beste allemaal.
Hier mijn eerste verslagje vanaf de Global Mercy in Freetown, Sierra Leone. Het is vandaag dinsdag en ik ben hier zondag aangekomen. Het was even een reis; 3,5 uur in de auto naar Brussel airport, 7 uren vliegen naar vliegveld Freetown en daarna nog 3 uren in het donker met een busje, een boot en weer met een busje. Ik ontmoette onderweg al een aantal mede “Mercy Shippers” wat erg prettig was.
Na het nodige papierwerk bij aankomst op het schip kwam ik in mijn “cabin” waar ik mijn Belgische room mate leerde kennen. Ze is verpleegkundige en we kunnen fijn in het Nederlands praten.
Er zijn hier vrijwilligers van allerlei nationaliteiten aan boord en de voertaal is Engels. Naast veel Nederlanders ontmoette ik al mensen uit Zwitserland, V.K., Canada, USA, Australië, Nieuw Zeeland, etc. Het is nog wel even zoeken naar de juiste woorden maar het leert snel.
Vandaag was ik aangenaam verrast door de levendigheid op de verpleegafdeling. Er liggen patiëntjes met hun (vaak beide) benen van lies tot enkel in het gips en er lopen verpleegsters, maar daarnaast loopt er de “daycrew”(lokale mensen die helpen met vertalen en tillen etc.) en de “primal caregivers” wat vaak de moeder, een oma of een tante is. Er klinkt muziek, je ziet de mooie kleurige Afrikaanse rokken en wiegende heupen.
Vandaag mocht een patiëntje van de verpleegafdeling naar de “low care unit” verhuizen en dat werd een feestelijke uittocht van de ene afdeling naar de andere met muziek, en onder begeleiding van medepatiëntjes, daycrew, verpleging en tantes .
Ook heb ik een patiëntje preoperatief gezien, wat een heel duidelijk beeld gaf van de handicap waarmee het kind leeft. De benen staan dermate in een o-stand dat het kind niet meer goed op zijn voeten kan staan en lopen.
Ik ben vooral nog stagiaire nu: ik loop mee en leer. Dat is weer even wennen.
Ik hoop dat jullie door dit stukje een beetje een plaatje kunnen maken in je hoofd van hoe het er hier aan toe gaat. Ik laat gauw weer wat van me horen.
groetjes
Sandra
Geef een reactie