ETA studenten

12 april

De stagiaires die hier werken zijn in Freetown allemaal verpleegkundige op verschillende plekken. Ze worden hier ETA (Education, Training and Advocacy) studenten genoemd.

Het doel van de stage op het schip is om de verpleegkundigen meer vaardigheden en kennis bij te leren. Hun opleiding ziet er namelijk totaal anders uit dan die van ons. Je kunt hier namelijk een soort basis leren voor de verpleegkunde (ik vergelijk het met onze niveau 2 opleidingen) en als je geslaagd bent daarvoor opeens in een ziekenhuis geplaatst worden om te werken. En dit lezen jullie goed: je kunt hier niet je eigen baan kiezen en daarop solliciteren. Je wordt gewoon ergens geplaatst waar er poppetjes nodig zijn. Dan werk je de eerste jaar/jaren vrijwillig, totdat je een pincode krijgt. Dit kan je vergelijken met onze BIG-code. Alleen in Sierra Leone ben je afhankelijk van de overheid om dit te krijgen en er is geen checklist die je af kunt werken om het te krijgen. Het is meer goed geluk zoals het hier wel vaker in het land gaat..

Oké terug naar de opleiding. Ik had het over niveau 2 wat waarschijnlijk niet alle mensen wat zegt. Dus bij deze een korte samenvatting: je hebt geleerd hoe je mensen moet wassen, wat smetplekken zijn en je hebt niets geleerd over medicatie. Ik ben er niet helemaal zeker van of dat laatste punt over medicatie hier ook geld. Ze leren niet altijd alles over vitale parameters, hoe je die moet interpreteren en wat dit zegt. Soms weten ze niet eens hoe een monitor werkt. Maarja je kunt ze dat ook niet kwalijk nemen als er geen apparatuur in je ziekenhuis is. Medicatie hoeveelheden bereken is vaak ook moeilijk en ik vraag me altijd af hoe dat in hun eigen ziekenhuis zal gaan. En dan heb je nog cultuur, taalbarrière en een leerling rol die zij opeens weer aan moeten nemen. Beeld je in dat je stagiaire bij elke vraag of uitleg zegt (uit beleefdheid) dat hij/zij het snapt, alleen dit eigenlijk niet zo is. Maar dit is wel hoe het gaat in Sierra Leone. Ook stel je geen vragen en helemaal niet als een blank iemand je iets verteld: dan is dat altijd waar. Super ingewikkeld..

Ook is de hele werkwijze verschillend met de onze. Wij verdelen een aantal patiënten onder een verpleegkundige en zij voert alle bijbehorende taken uit. In Sierra Leone verdelen ze de taken onder de verpleegkundig. Dit houd in dat 1 medicatie deelt, 1 alle vitale parameters etc. Etc. Je kan je dus best indenken dat een overview van je patiënt krijgen best ingewikkeld is dan. Wn wie is er verantwoordelijk als er iets niet/minder goed gaat?

Ik zie de ETA studenten vaak achter mijn collega’s aanlopen die op hun manier super veel uitleggen en vraag me altijd af wat ‘de stagiaire’ uiteindelijk zelf heeft gedaan. Vorige week mocht er eentje met mij mee op sleeptouw. Best gek. Ze hebben namelijk ook leerdoelen als: ‘ABCDE-methode oefenen, vitale parameters opmeten en interpreteren en medicatie berekenen’. Allemaal onderwerpen die je in NL al moet kunnen voordat je een diploma krijgt. Ook is in NL het nemen van initiatief belangrijk en we houden van zelfverzekerdheid. Als leerling vertel je je begeleiding wat je wilt leren en hoe je dat gaat doen. Nou dat is dus niet hoe het hier gaat.. Ze weten niet wat ze die dag willen leren, of ze een eigen patiënt willen verzorgen en wat ze af willen tekenen van hun leerdoelen. Dus nu snapte ik wel waarom ze altijd achter een collega aanlopen. Als ze zelf niet weten wat ze willen (wat waarschijnlijk ook niet waar is), dan is het veel makkelijker om het zelf te doen. Maar laat ik nou van zelfstandigheid houden en had ik het niveau tijdens de scenariotraining gezien. Dus ik schoof haar een pre-operatieve patiënt op het bordje. Ik heb haar de dag ervoor het samen met m’n collega zien doen en ik dacht dit is wel lekker veilig. Kan ze toch niet zoveel fout aan doen. Dus zo gezegd, zo gedaan.

We begonnen met het dossier bekijken. Dat is nogal een uitdaging aan het begin, want het is namelijk véél papier. Als je dan niet weet waar je wat moet vinden dan kost dat gewoon veel tijd. En met een pre-operatieve patiënt moet je veel papieren checken zoals lab, vitale parameters, medicatie, orders voor medicatie en de medische voorgeschiedenis. En vergeet vooral niet het afvinken van al je blokjes. Ik vroeg haar naar taken die we die dag uit moesten voeren en dat was niet slim. Ze begin van boven naar onder heel onze pre-operatieve checklist voor te lezen met wat we moesten doen + een persoonlijke uitleg met wat het inhoud. Ik kan je vertellen, dat duurt lang. Gelukkig heb ik veel geduld (al twijfelt Ben daar nog wel eens over)😬.

1,5 later kon ik die ochtend eindelijk beginnen met medicatie delen. In NL zou ik dit niet gedaan hebben, maar hier heb ik toch alle tijd en zijn m´n taken zo afgerond. En sommige taken heb ik geskipt, want die vond ik toch niet belangrijk.

De stagiaire heeft alle pre/operatieve patiënten gedaan van die dag. De overdracht was nog wat spannend, maar daarin geef ik haar geen ongelijk. Ik heb er waarschijnlijk hetzelfde bij gestaan toen ik het voor de eerste keer moest doen. En met het proberen zie je juist dat ze toch al wel veel kan. Dat is zo leuk als je mensen in hun kracht kunt zetten. Voelde weer een beetje als thuis werken met alle verse ouders die je allerlei taken gaat leren. IK hoop dat ik nog een paar keer met de student kan werken zodat we een beetje ontwikkeling kunnen zien. Hebben we hier weer een beetje nieuwe uitdaging in het werk op de afdeling.