28 maart
Het wordt hoog tijd dat ik jullie eens een keer wat vertel over het general chirurgie blok waar ik (Inge) nu volop in zit met alle kinderen. Er is ook een afdeling met allemaal volwassen met dezelfde OK’s, maar die zijn lekker geclusterd op een eigen afdeling. In het weekend gaan de kids bij de volwassenen op de afdeling, omdat er dan te weinig overblijven om beide afdelingen open houden. Dus tegenwoordig voelen de weekenden net als (de meeste) zomervakanties op de kinderafdeling: erg rustig.
Het general blok is echt een mega verschil met het orthopedische blok wat we hiervoor draaiden. Daar lagen de kinderen heel lang op de afdeling en kende ik ze goed en zij mij ook. Nu zijn de kinderen hier hooguit 2 dagen, met eigenlijk 1 uitzonderingen (daar vertel ik later nog wat over). Ze komen een dag van te voren voor de opname, voorbereiding en uitleg over de OK. De dag erna worden ze geopereerd en slapen ze nog op het schip waarna ze de volgende dag eigenlijk allemaal weer weg gaan. Ik ben nu dus druk met ontslagen voorbereiden (2-3 per dagdienst) en leefregels meegeven, terwijl ik dat tijdens het ortho blok misschien 2x heb gedaan😅. Nahja gelukkig is het allemaal niet ingewikkeld en heb je na twee keer al wel een ritme.
Tijdens general opereren we liesbreuken, navelbreuken en lipomen. Nu zijn er niet super veel kinderen met lipomen. Maar het komt wel eens voor. Liesbreuken en navelbreuken zijn er wel veel. De grote en ernst fluctueren. Soms kan je van de buitenkant niets zien en zie je het alleen wanneer een kind bijvoorbeeld hoest. Een andere keer is het overduidelijk (zie foto). De kindjes hebben vaak buikpijn, kunnen moeilijker mobiliseren daardoor of hebben problemen met hun ontlastingspatroon. Het is een simpele ingreep die wel weer veel levenskwaliteit teruggeeft (:
Er is wel een casus op de afdeling die eigenlijk wel heel cool is (medisch gezien dan). Ik had niet gedacht dat ik dat hier met general chirurgie zou tegenkomen. Het is een meisje van 13 jaar wat een gezwel had groeien op haar borstbeen. Zij was hier al een keer aan geopereerd in Guinee (buurland van Sierra Leone). Nu was het weer teruggekomen dus zijn ze naar mercy ships gekomen. Er is veel discussie geweest of ze haar zouden gaan opereren, omdat er meerdere signalen waren wat wees op maligniteit zonder dat dit echt goed getest zou kunnen worden. Het feit dat het teruggekomen was is niet geheel rustgevend. Er bestaat natuurlijk ook een kans dat het weefsel niet goed genoeg weggesneden zou zijn in het verleden en dat het daardoor teruggekomen is. Maar ook de buitenkant zag er niet fris uit, het werd steeds groter en het rook heel apart. Je kan je dus voorstellen dat dit meisje eigenlijk geen leven had, want ze schaamde zich zo erg en kwam eigenlijk haar huis niet uit. Uiteindelijk hebben ze gekozen om haar te opereren en weefsel op te sturen voor onderzoek. De overweging hiervan was dat ze haar toch nog een soort menswaardig bestaan wilden geven (ook al was voor de ingreep de tijd daarvan onzeker).
Ze kreeg een VAC pomp omdat haar wond zo groot was. Deze produceerde eerst echt het meest vieze wondvocht wat ik ooit in m’n leven heb gezien. En ook rook je van de buitenkant nog steeds die gekke lucht (weer twee red flags). Na ongeveer twee weken, wat necrotische weefsel extra en subfebriele temperatuur besloten ze dat het misschien wel handig was om de VAC pomp vaker te wisselen en antibiotica te starten. Vanaf dat moment zagen we een mega ander kind. Ze lachte opeens naar ons en ze probeerde op haar eigen manier contact te maken (ze spreekt Susu dus dat is een beetje een ingewikkeld dialect hier). We gingen samen tekenen en vanaf toen zwaait ze elke keer als ze je ziet. Zo bijzonder om die transformatie te zien.
Nu (weer een paar weken later) is de uitslag van het weefsel terug en dat is niet goed. Ze gaan zich nu richten op wondgenezing. Haar vader weet dat ze niet meer beter gaat worden maar heeft gekozen dat hij dat niet wil vertellen. Dat voelt soms lastig, maar ook zo’n keuze moet je proberen te respecteren. We proberen er nu maar leuke dagen van te maken. En hoe lang haar leven nog gaat zijn is ook heel onduidelijk. wellicht dat ze in een ander ziekenhuis toch nog wat kunnen betekenen met chemotherapie o.i.d. Maar dat is heel erg afhankelijk van het type kanker. En als ik alles bij elkaar optel denk ik niet dat ze mega veel kansen heeft.
Geef een reactie