Het kinderziekenhuis

Vandaag was de dag dat we daadwerkelijk alle cupcakes en de lunch naar het ziekenhuis gingen brengen.
Nu kun je je afvragen waarom we dat doen. Het antwoord is kort en simpel: ouders, artsen en verpleegkundigen krijgen geen eten in het ziekenhuis (later lees je meer waarom dat een probleem kan zijn voor artsen en verpleegkundigen).

Eerst hebben we voor Anne-Marie gezongen. Daar was ze wel even stil van en had ze niet aan zien komen.
Hierna hebben we al de auto’s ingeladen met de lunchpakketten, cupcakes en het drinken.

Het kinderziekenhuis is best wel dicht bij het schip. Het is niet super groot. Het heeft 4 afdelingen met 3 verpleegafdelingen en 1 high care/intensive care unit. We weten niet precies of het onderverdeeld is in een bepaald specialisme, maar we hebben gegokt van niet. Het leek vooral op interne of infectieziekten. We konden zo geen chirurgische aandoeningen ontdekken en daarnaast hebben we ook geen operatiekamer gezien.

De artsen en verpleegkundigen die in het ziekenhuis werken, werken daar 2 jaar (na hun afstuderen) zonder dat ze loon ontvangen. Dit is hoe het systeem in het land werkt. Met heel veel geluk wordt je daarna in loondienst aangenomen, maar het kan ook zomaar nog 3-10 jaar duren. Wanneer je daar tegenin gaat kan de regering je diploma onbruikbaar maken en heb je niets meer. Dus de mensen hebben geen keus, zoeken ander werk of gaan in een ander land in Afrika werken.

Een kinderarts (niet werkzaam in dit ziekenhuis) vertelde dat hij zijn studie in een ander land in Afrika (Kenia, Nigeria en Benin als ik het goed heb onthouden) had gevolgd. Daarna reisde hij terug naar Sierra Leone om daar als kinderarts aan het werk te willen. Maar de ziekenhuizen (en eigenlijk de overheid) wilde hem helemaal niet hebben. Ondanks de ervaring die hij in het buitenland had (waar de gezondheidszorg beter is dan hier), mocht hij niet direct in loondienst. Hij kon dus weer opnieuw onderaan de ladder beginnen wat niet perse motiverend is zoals je kunt begrijpen.
Inmiddels is hij de enige kinderarts is Sierra Leone en heeft hij respect en aanzien verworven in het land. Hij probeert nu zijn kennis over te dragen aan andere artsen in het land en dan met name gericht op de kinderen. Toen we vroegen wat hij precies allemaal doet vertelde hij het volgende: hij is chirurg van de hazenlipjes, klompvoeten, darmaandoeningen (hirschsprung), af en toe hartok’s als hij denkt dat het overlevingskans heeft en dan is hij daarnaast ook nog specialist over alle andere interne aandoeningen, infectieziekten en andere dingen die je kunt bedenken bij kinderen. Hij is dus een alleskunner en wellicht niet zo gespecialiseerd als de dokter/chirurgen in NL, maar hij doet het toch maar!

Het kinderziekenhuis in Freetown (wat we vandaag bezochten) zou bovenstaande arts graag in dienst willen nemen, omdat er dan meer specialisme en kennis is. Maar het ziekenhuis heeft de arts eigenlijk niets te bieden qua middelen en materialen. Daarnaast zou hij de enige kinderarts in het ziekenhuis zijn wat zou betekenen dat hij 24/7 moet werken. Hij leidt momenteel nog 2 andere personen op die bijna klaar zijn met de opleiding. Ze hopen zo een steeds breder netwerk te kunnen creëren voor goede zorg aan kinderen. Als een van die artsen hem zou vergezellen wil hij wel overwegen. Maar het probleem is hier dus dat ze na de opleiding vaak naar een ander land gaan omdat ze dan wel goed/voldoende materialen en arbeidsvoorwaarden/-omstandigheden hebben.

En vooral dat probleem hebben we vandaag in meervoud gezien. We kwamen in het ziekenhuis om ons eten en drinken uit te delen en ook een beetje hoop/liefde te brengen. We hadden al veel verhalen gehoord over hoe schrijnend het zou zijn, maar van te voren kan je het nooit zelf bedenken totdat je het zelf in de ogen aankijkt. En dat is echt heftig.

Laten we beginnen met een soort situatieschets. De afdelingen zijn 1 grote ruimte die onderverdeeld is in soort van 6 units. Er staan in elke unit minstens 8 bedden en soms liggen 2 kinderen samen op 1 bed. Er is een aparte behandelkamer, die afgeschermd is van de afdeling met gordijnen. Ik denk dat ze daar handelingen uitvoeren zo goed en zo kwaad als het gaat..

De eerste afdeling waar we kwamen was denk ik het ergste. Toen we binnenkwamen was het stil op de stemmen vsn de ouders en het verkeer buiten na. Als kinderverpleegkundige weet je dan dat er iets heel erg fout is. Sommige kregen zuurstof via een zuurstofbrilletje, maar hun ‘work of breathing’ vertelde mij dat het niet genoeg was. Daarnaast vroeg ik me af hoe lang die zuurstof tank nog gevuld zou zijn en hoeveel zuurstoftanken ze daarna over zouden hebben om te kunnen wisselen. En dan te bedenken dat het in NL gewoon uit de muur komt.. Ook moest het kindje ook nog borstvoeding drinken, wat zorgt voor extra uitputting. Alles bij elkaar opgeteld maakt dat je een mega naar gevoel krijgt want je weet dat dit kindje er morgen niet meer is en je kunt er echt helemaal niks aan doen.
Ik (Inge) heb nooit geweten dat zwarte kindjes zo’n witte/grauwe huidskleur konden hebben. Ik was altijd bang dat ik het niet zou zien omdat je in NL weinig ervaring opbouwt wat dat betreft. Dus een positief ding van vandaag is dat ik heb geleerd dat ik 100% ga zien wanneer een zwart kindje geen normale huidskleur meer heeft.
Er lagen kinderen met icterus, ondervoeding, rash (uitslag van infectie met bacterie) zo mega uitgeput en ondervoed op een bed. Ze keken je met grote ogen aan die in een overlevingsstand stonden die je je als Nederlander niet voor kunt stellen.
Er was een gedehydreerd kind waaraan je zag dat het aan het sterven was. Een poosje later werden we van de afdeling gestuurd: hij werd gereanimeerd en daar zijn we helaas getuige van geweest.

De triage is niet veel beter. Ik vraag me af of die er überhaupt is en of ze dat kennen. Iedereen zit te wachten op een soort stoelen die ook altijd op de luchthaven zijn. Dat is de wachtkamer: midden in de gang. Ik ging de mensen watermeloen geven, omdat we die over hadden. Daar lag een meisje op haar moeders schoot wat ongeveer net zo wit was als mij. En bij de triage verpleegkundige (zoals ik ze nu maar noem) was een kindje wat op de weegschaal kon staan en nog kon lachen/praten. Ik hoop maar dat ze daarna dat andere meisje hebben bekeken, alhoewel ik haar overlevingskans vrij klein inschat.

Daarna gingen we nog naar de high care IC. Het eerste wat me op viel is dat er monitors waren, die werkten en de kindjes hadden saturatiemeter om. Ik heb expres maar niet de getallen bekeken.. Toen keek ik opzij naar een bak met allemaal ambu-ballonnen (even googlen als je niet medisch bent en het wel wilt weten). Dat leek op het eerste gezicht goed, want het was de goede maat voor kinderen etc. Maar toen keek ik iets beter en zat er gewoon allemaal schimmel in die ballonnen. Iets wat je in Nederland niet eens kan bedenken dat het gebeurt..

Ben heeft op de IC nog met anderen voor een kind met een hartprobleem gebeden. Hij was 4 weken opgenomen en moet eigenlijk een operatie ondergaan. Dat gaat hier niet gebeuren zoals jullie waarschijnlijk begrijpen. Hij leek op het eerste ook rond de 7/8 jaar maar hij vertelde dat hij al 17 jaar is. Kun je nagaan hoeveel energie dat hart vraagt en hoe weinig hij heeft kunnen groeien/ontwikkelen. Zijn armen waren mega dun en hij kon zijn rechter arm al niet meer gebruiken. Zijn benen en buik stonden daarentegen weer strak gespannen van het vocht. Het zal wel deels ondervoeding zijn en deels hartproblematiek.

Ook dat probleem van ondervoeding kunnen ze im het ziekenhuis niet oplossen. Ze kennen geen sondevoeding zoals wij in NL. Dus ook wonden genezen niet goed/snel. Iets waar we bij mercy ships al tegen aan lopen, maar laat staan in dit ziekenhuis. Want hoe kun je ooit beter worden als je niet eens de energie/kracht vanuit voedsel hebt om je immuunsysteem te laten werken.

Vandaag was dus wel een pittige dag. Ook al zijn we misschien maar 2 uur in het ziekenhuis geweest, dat was wel genoeg. Misschien gaan we nog eens heen, maar volgende week in ieder geval nog niet😬.

Wel willen we heel graag een deel van ons sponsorgeld aan Anne-Marie geven om op die manier kleine verbeteringen in het ziekenhuis te kunnen blijven doen. Vandaag was namelijk de vloer schoongemaakt en dat is iets wat zij (deels) heeft geïmplementeerd. Eerder lag er gewoon afval overal. En daarnaast kunnen artsen en verpleegkundigen nu ook hun handen weer wassen door haar sponsorgeld. Wie weet wat voor mini veranderingen ze nog meer kan bewerkstelligen. Zo zal het denk ik toch uiteindelijk moeten beginnen..