Blog

Met twee woorden spreken

Familie Baars
Mercy Ships Met twee woorden spreken

Het is zondagavond en we hebben zojuist oma en tante Lin uitgezwaaid als ik deze blog schrijf. Ze kwamen voor vijf dagen aan boord en wat hebben we genoten van dit bezoek. Ondanks dat we vier kinderen met COVID hadden. Weten jullie nog die stokjes in je neus? Die test hebben wij de afgelopen dagen dus allemaal weer gedaan. Soms zelfs meerdere keren.

En dan realiseer je je weer dat je op een ziekenhuisschip woont, waar de maatregelen strenger zijn, dan gewoon ‘thuis.’ Het begon met koorts bij Harper, en waar je ‘thuis’ zou denken, ‘we kijken het even aan,’ wordt hier elke klacht serieus genomen. We hebben ons gemeld bij de crew clinic waar vriendin Emily uit Engeland nu voor een paar maanden de dokter is. Ze deed de malariatest, bekeek de oren, luisterde naar de longen. En met de belofte dat we die middag weer contact moesten opnemen over het verloop van de patiënt, verlieten oma, Harper en ik dek 3. Op naar dek 8 voor een bak koffie in het café.

De volgende morgen hadden we echter meer kinderen met koorts. En uiteindelijk heeft de hele school voor vrijdagmiddag de COVID test moeten doen, om de haard van verspreiding zo snel mogelijk tegen te gaan.

Alles draait hier om de veiligheid van de patiënten, aangezien we in een dichte community met elkaar samenleven, wil je geen anderen aansteken zoals het zorgpersoneel. En al zeker geen kwetsbare patiënten die soms al jarenlang wachten op die ene operatie.

En zo leren we hier op Mercy Ships steeds meer met twee woorden spreken. Zo waren we verdrietig,

omdat we vier kinderen in quarantaine hadden die niet begrepen waarom ze niet mochten spelen met hun vrienden. Zeker James, omdat hij zijn verjaardagsfeestje van zaterdag (op 7 november is hij 7 geworden!) moest annuleren.

En we waren dankbaar dat oma en tante Lin er precies waren om spelletjes te doen, de was op te vouwen en ze lazen heel wat boekjes voor, in het Engels!

En dan waren er nog de volle koffers die ze bij zich hadden. Vol lekkers en liefde uit Nederland. Stapels verse knutselspullen, verse stroopwafels, verse duckies en chocoladeletters.  En echte herfstbladeren, geplukt door tante Roelie.We hebben er de hele community van laten meegenieten door een prachtige herfstboom te maken. Waarop je kaartjes kon plakken met waar je dankbaar voor bent.

Met twee woorden spreken dus. Want ja, het leven is op sommige dagen regelrecht taai te noemen. Een mooier woord bestaat niet voor de vermoeidheid die je voelt doordat het een intens leven is. Een leven waarbij je voortdurend afscheid neemt van vrienden. Vrienden die na 1,5 jaar samen het leven te hebben gedeeld, plotseling naar huis moeten. Dit is rouw. Nog steeds loop je door de gang en verwacht je hun stem te horen. En afscheid betekent ook dat je niet weet wanneer je elkaar weer ziet, omdat hun ‘thuis’ aan de andere kant van de wereld is.

En dan zijn er nog de nieuwe mensen. Elke dag stel je jezelf voor aan nieuwe mensen. Met een warme glimlach, omdat die nieuwe mensen ook hun thuis hebben opgegeven om hier te dienen. En zij ook een kans verdienen op vriendschap en warmte. Omdat we als mensen geschapen zijn voor relatie met elkaar. Met God. En niet elke crew member hier is gelovig. Sommige komen hier omdat ze wat goeds willen doen voor de wereld.

We hopen dat ze dan Jezus zullen zien en ontmoeten hier op het schip. Omdat hoeveel goed werk wij ook doen, het nooit genoeg zal zijn.

Het is ook nooit genoeg. De nood is zo groot. We hebben 48 kinderen bijvoorbeeld geopereerd de afgelopen maand die o-benen hadden. Het schip kleurde in fel oranje en paars met alle gipsbeentjes. En wat waren ze stuk voor stuk dapper, zelfs al hadden sommige wel vijf operaties in totaal nodig. Wat een vertrouwen om met je mama, of opa naar zo’n groot wit schip te komen. En daar met je ogen dicht jezelf aan de dokter toe te vertrouwen die je vertelt dat je op een dag weer zal kunnen rennen.

Maar ze deden het allemaal. En dat kwam niet alleen omdat ze anesthesie kregen, en lieve verpleegkundigen hadden uit Nieuw-Zeeland, VS en Duitsland die hun handen beet hielden.

Nee, dat kwam ook omdat Jezus er bij was.

En dan zie je wonderen. In je eigen cabin, wanneer je zesjarige graag ‘verfspullen in een kratje’ voor zijn verjaardag wilt, terwijl zijn moeder vast Lego had gekocht tijdens het verlof. Leven in Ghana betekent een leven zonder ‘vandaag besteld, morgen in huis,’ of marktplaats of..

Ik weet dat ik in mezelf verzuchtte hoe ik daar in die laatste week aan kon komen. Oma’s koffer was al vol gezonde snacks zoals rijstwafels, verse vijgen en ontbijthavermout. Maar ik vroeg rond. En daar stond een paar dagen later toch echt een krat (!) voor de deur met verfspullen, canvasdoeken nog in plastic, kwasten en zoveel meer.

Toeval? Omdat lieve vriendin Miranda wegging na ruim twee jaar Mercy Ships en haar spullen niet allemaal kon meenemen? Of toch: Jezus. Ja. Hij weet allang wat we nodig hebben. En daar gebruikt Hij anderen voor.

Soms voel je Hem toch, zo’n aanmoediging in je om je mond te houden, of die ander in de rij achter je bij de koffie te trakteren, of een kaartje te schrijven voor iemand die in je gedachten komt of dat lied door te sturen?

Wij leren hier, twee jaar na de uitzenddienst, dat we een keuze hebben. Om ons leven te zien als geleid door onze goede Vader in de hemel.

Dan is het misschien taaier dan we ooit hadden gedacht. Maar dan blijkt ook dat je ondanks taaiheid, kunt bloeien. Zo groeien er madeliefjes  in Ghana. En die hebben langere stengels zodat ze dieper kunnen graven naar het water in dorre periodes. (Voor meer hierover, bestel mijn nieuwe boek)

We eindigen met het lied dat hier de hele dag aanstaat van de band for King & Country. De kinderen leren hem hier op school. Het herinnert ons aan de preek van broer Jurian, over psalm 121. Waar komt onze hulp vandaan?

(De Nederlandse vertaling staat eronder.)

 

I look up to the mountains

Does my strength come from the mountains?

No, my strength comes from God

Who made heaven and earth, and the mountains

When confusion’s my companion

And despair holds me for ransom

I will feel no fear

I know that You are near

When I’m caught deep in the valley

With chaos for my company

I’ll find my comfort here

‘Cause I know that You are near

My help comes from You

You’re right here, pulling me through

You carry my weakness, my sickness, my brokenness

All on Your shoulders

Your shoulders

My help comes from You

You are my rest, my rescue

I don’t have to see to believe that

You’re lifting me up on Your shoulders

Your shoulders

You mend what once was shattered

And You turn my tears to laughter

Your forgiveness is my fortress

Oh, Your mercy is relentless

 

Ik kijk omhoog naar de bergen.

Komt mijn kracht uit de bergen?

Nee, mijn kracht komt van God,

Die de hemel en de aarde heeft gemaakt, en ook de bergen.

Wanneer verwarring mijn metgezel is

En wanhoop mij gevangenhoudt,

Zal ik geen angst voelen,

Want ik weet dat U dichtbij bent.

Wanneer ik diep in het dal terechtkom,

Met chaos als mijn gezelschap,

Zal ik hier troost vinden,

Want ik weet dat U dichtbij bent.

**Mijn hulp komt van U.

U bent hier bij mij en helpt mij erdoorheen.

U draagt mijn zwakheid, mijn ziekte en mijn gebrokenheid,

Alles op Uw schouders.

Uw schouders.**

Mijn hulp komt van U.

 

U bent mijn rust, mijn redding.

Ik hoef het niet te zien om te geloven

Dat U mij omhoog tilt op Uw schouders.

Uw schouders.

U herstelt wat ooit gebroken was

En verandert mijn tranen in gelach.

Uw vergeving is mijn vesting.

O, Uw genade houdt nooit op.

 

Dank voor jullie gebeden. Voor het meeleven. En het geven. Het houdt ons drijvend!

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Bekijk alle blogs

Benieuwd naar mijn avontuur aan boord? Lees hier al mijn blogs.