Problemen op de Global Mercy
Op dit moment staan we voor wat uitdagingen aan boord. Het eerste en belangrijkste probleem is onze water voorraad. Het water komt via pijpleidingen aan boord en daar is al 2 weken een probleem mee. Dit betekent dat we erg zuinig met water moeten zijn. Kort douchen en de wc niet doorspoelen als er alleen geplast is. Gister hebben ze de waterdruk op de kranen en douches verlaagd. We gebruiken wegwerp servies zodat we water besparen met het afwassen etc. In het ziekenhuis wordt veel water gebruikt en er is voorzichtig bedacht dat we, als dit zo door blijft gaan, moeten stoppen met opereren. Dat willen we echt niet dus moeten we allemaal zo zuinig mogelijk met water om gaan.
Probleem nr. 2 is dat onze containers met bevoorrading voor her schip nu 3 weken vast staan in de haven. We merken dat we door onze voorraad heen raken. Hoewel het eten hier nog goed is, merken we wel dat er van alles wat minder is.
Ondertussen gaat het leven hier gewoon door. Ik ga jullie iets vertellen over het ritme aan boord voor mij als fysiotherapeut.
Elke maandagochtend beginnen we om 7.45 met een “all hands meeting”. Deze moet je bijwonen. We verwelkomen de nieuwe vrijwilligers, bedanken degene die vertrekken. Dat is elke week een komen en gaan. De kapitein geeft altijd een update ( bijvoorbeeld over het drinkwater) en iemand vertelt iets over het werk hier aan de hand van een Bijbeltekst. Dat zijn echt mooie verhalen en geeft ons allen het gevoel dat we met iets moois bezig zijn.
Op dinsdag beginnen we de dag op de dag samen met de “outpatients’ afdeling. Er wordt gevraagd of je een patiënten verhaal wilt delen. En daarna of iemand ergens voor wil bidden. Dat zijn mooie verhalen waarin veel herkenning is van wat we hier meemaken. Bijvoorbeeld het verhaal van een vrouw die een enorme (goedaardige)tumor in haar nek had waarvan ze in haar dorp doorvertelden dat zij baby’s op at en dat die baby’s daar in haar hals zaten. Haar familie was na haar operatie zo opgelucht , blij en dankbaar dat ze nu wisten dat daar geen baby’s zaten. Dinsdagavond ga ik hier altijd naar een yogaklasje aan boord.
Woensdag is mijn favoriet: worship Wednesday. De daycrew zingen dan prachtige Afrikaanse gospels. En we zingen en dansen en klappen met z’n allen mee. Ook is er op woensdagmiddag een uurtje muziek op de veranda. Veel van de geopereerde kinderen , maar ook volwassenen gaan daar naar toe in hun rolstoelen om te zingen en te dansen of gewoon te luisteren .Ik voeg een foto toe zodat jullie de sfeer een beetje kunnen zien
Donderdags is thankfull Thursday. We moeten om de beurten iets noemen waar we dankbaar voor zijn er vervolgens wordt er weer gebeden. S avonds weer een yoga/pilates lesje. Ook is er donderdag standaard een brand oefening. En we moeten dan naar onze afdeling omdat de medische mensen het schip niet mogen verlaten bij brand maar moeten helpen om de patiënten veilig te stellen.
Vrijdag beginnen we ook op onze afdeling met een Bijbeltekst en een gebed. Het bidden gaat meestal over de patiëntjes ; dat hun wonden mooi mogen genezen zonder ontstekingen en voor de chirurgen etc.
Zaterdag avond zit ik in een clubje linedancers .
In het weekend doe ik vaak een activiteit. Afgelopen weekend ging ik naar” Bunch Island” een voormalig slaveneiland met een nare geschiedenis. De week daarvoor ging ik naar het strand met een groepje Nederlanders die op dezelfde dag aankwamen als ik . De dag erna , op zondag ging ik naar een (3 uur durende) kerkdienst van Naomi van onze daycrew. Zondagavond is er Dutchienight.
Dit is mijn verhaal , maar er is hier nog veel meer te beleven zoals een gym, een hardloopgroep, boks training op het buitendek, volleybal, voetbal, picklebal, allerlei lezingen en bijbelgroepjes.
Tot zover vandaag. Volgende keer ga ik jullie het minder mooie verhaal vertellen over Siërra Leone. Want dat moet ook verteld worden.
Tot de volgende keer
Geef een reactie