7 mei
Afgelopen weken is D-ward officieel gesloten en schoongemaakt nadat het MaxFax chirurgie blok officieel klaar was. Het is gek om de afdeling een paar dagen zo leeg te zien. Schoongemaakte bedden, muren, plafonds.. Een opgeruimde teampost, de tientalle foto’s die nog in de teampost hangen van al de ontslagen patiënten tijdens deze fieldservice.. het voelt onwerkelijk. Met het idee dat D-ward gesloten bleef nadat we alles schoon hadden gemaakt, had ik het toch mis.. Afgelopen maandag ging D-ward toch weer open, want er moesten even 10 opnames in (6 kinderen en 4 volwassenen) voor de algemene chirurgie 🫠. De logica hoe het werkt in dit ziekenhuis snap ik soms nog steeds niet, maar goed, dat terzijde🙈. (En wij in NL maar bezig zijn met alles zo groen mogelijk te organiseren om zo bewust mogelijk om te gaan met het klimaat/milieu.. Hier wordt er weinig aandacht aan besteed.)
Samen met mijn collega’s Anna en Stefan hebben we de 10 opnames opgevangen, educatie gedaan, infusen geprikt en gezorgd dat ze klaar waren voor de grote dag van hun ingreep (over het algemeen lipomen en hernia’s).
Vandaag kreeg ik de kans dat ik officieel de laatste MaxFax patiënt (die inmiddels overgeplaatst was naar A-ward) mocht ontslaan naar de LCU. Deze patiënt lag hier inmiddels alweer bijna 30 dagen nadat ze een grote tumor uit haar gezicht hadden verwijderd. Er was geen bot bij betrokken, maar toch was het een erg grote operatie waarbij het herstel helaas gecompliceerd verliep. Ze had in het verleden al de tumor laten weghalen in een ziekenhuis in Sierra Leone, maar helaas was de tumor weer teruggegroeid.
Tijdens de operatie hebben ze haar oorspeekselklier weggehaald, een reconstructie moeten doen van haar gezicht, een zenuw uit haar gezicht weggehaald en een andere zenuw uit haar nek weer in haar gezicht geplaatst.
Na de operatie had ze helaas veel pijn en ook raakte de wond geïnfecteerd en ontstond er een abces waardoor ze langdurig aan de antibiotica moest en weer een drain kreeg. Ook was de taalbarrière erg lastig, want ze sprak alleen Susu, een taal wat niet heel veel voorkomt in Freetown. Er zijn maar een paar Day-crew die dit kunnen spreken, dus het was soms heel lastig haar goed te kunnen helpen.
Na een parotidectomie (het verwijderen van de oorspeekselklier) kan er tijdelijk een aangezichtsverlamming optreden, waardoor patiënten voor een lange tijd geen symmetrische glimlach hebben en hun oog aan de geopereerde kant niet dicht kunnen doen. Om de nieuwe zenuw te stimuleren die ze in het gezicht hadden geplaatst, maakten we gebruik van een TENS apparaat, waarbij we middels elektroden op het gezicht twee keer per dag haar zenuw stimuleerden om zo de aangezichtsverlamming te verhelpen.
Gelukkig herstelde ze op den duur goed en leek ze ook weer meer vreugde te vinden in het leven. We zagen haar weer lachen (ook al was het lachen als een boer met kiespijn door de verlamming🙈), ze deed weer meer mee aan activiteiten en sprak haar dankbaarheid uit, want “thank you” kon ze op den duur wel zeggen 😉
Het ontslag naar de LCU raakte iedereen, met name de teamleider die al 3 jaar lang in Sierra Leone de MaxFax leidde. Het was een feestje, de waka waka met veel muziek en vreugde waarbij ze in haar mooiste kleding zich naar de LCU danste!
Ook was het vandaag extra bijzonder, want we hadden ook een afscheidsdiner gepland van D-ward bij een restaurant, samen met alle Day-crew en verpleegkundigen van D-ward. Het was een geweldige avond vol gedans, lekker eten, goede gesprekken, heel veel foto’s en filmpjes (want dat doen de Sierra Leoners) en speeches.
Geef een reactie