Inmiddels zijn we alweer een week verder. Ik was het alweer vergeten, maar de tijd vliegt hier voorbij. Afgelopen zondagmorgen gingen we met een groep naar het HOPE (hospital outpatient extension) centre. Samen met patiënten die al ontslagen zijn na hun operatie, maar ook patiënten die nog opgenomen zullen worden voor operatie zongen we en luisterden naar een bijbelgedeelte. Het is hartverwarmend om samen met (ex-)patiënten te mogen zingen en bidden. Het HOPE-centre is voor hen ook een plek waar ze kunnen leven zoals thuis, maar wel met direct contact en vervoer naar het schip als het nodig is.
Er zijn weer veel operaties uitgevoerd, 51 in totaal deze week, niet allemaal makkelijke casussen. Zo hadden we dinsdag een jong meisje met een mega omphalocele. Tijdens haar groei in de baarmoeder waren haar darmen buiten de buik gegroeid. Het is een wonder dat deze kinderen en moeders een spontane bevalling overleven. Er zijn veel risico’s aan verbonden. Op maandag werd deze kleine dame opgenomen, ik zag haar buiten op de dock in een schattig jurkje waarbij de omphalocele als een flinke bult vooruit stak op haar buik. Ze legde haar handen er soms op alsof het een soort tafel was. Dinsdag is ze succesvol geopereerd en had ik de eer om drie lange diensten voor haar te mogen zorgen. Ze was opgenomen op de IC. De eerste nacht was ze redelijk stabiel met Optiflow, ze kreeg ze medicatie om vooral in slaap te blijven. Voor mij een uitdaging om vertrouwd te raken met de onbekende medicatie, het maakt het toch spannend als je niet precies weet wat werking en bijwerking is van medicatie en je zo in het diepe word gegooid en weinig tijd hebt om iets op te zoeken. Omdat we niet ruim bezet zijn met IC vpk en zo min mogelijk overdracht willen, werken we 12uurs diensten op de IC. Dus om 19u beginnen en om 7u klaar. De eerste avond werd ik gelukkig door de IC-coördinator volledig meegenomen in alle stappen en ook de chirurgen en anesthesist kwamen regelmatig langs. We hadden een goed plan voor de nacht en dat gaf rust en vertrouwen. Fijn om te ervaren hoe je als een team kunt samenwerken en ieders talent wordt gewaardeerd, geen vraag is teveel. Met een gerust gevoel startte ik de eerste nacht, ik wist wat te doen in verschillende situaties en kon altijd iemand bellen als het nodig was.
De kleine meid werd regelmatig even onrustig wakker, maar gelukkig was haar oma continue bij haar. Oma sliep eerst in haar eigen bed, maar halverwege de nacht zat ze naast het bed van de kleine dame, want als oma in beeld werd ze rustig. Nacht twee waren we wat minder tevreden over hoe het ging, een versnelde ademhaling en hartactie die we niet goed konden verklaren. Haar bloedwaarden waren veranderd maar we konden het niet goed verklaren. Het is een grote operatie geweest waarbij alle organen weer terug in de buik zijn gelegd. De druk in de buik veranderd daardoor en het lichaam moet hier aan wennen. Het zorgt ook voor meer druk tegen de longen waardoor het ademhalen moeilijker kan zijn. Bepaalde dingen konden we goed verklaren andere dingen niet. Maar daar waar de anesthesist zich zorgen maakte, was ik meer gerust als ik gewoon naar haar keek. Ze keek verdrietig, anders dan de nacht ervoor, maar leek niet in pijn. Dus mijn mening was we gaan proberen rust te creëren, alle mensen de kamer uit en slapen. Voor oma hadden we een plekje in hetzelfde bed als deze kleine dame gemaakt. Zodat ze dichtbij was en niet in onmogelijke houdingen in een stoel of half op het bed hoefde te hangen. Maar de ruimte in bed was beperkt dus veel slapen deed ze niet. Gedurende de nacht stabiliseerde de hartactie en ademhaling. De dame sliep, werd soms kort wakker, zocht dan haar oma met haar hand en zodra ze die voelde werd ze rustig. Tegen de ochtend werd ze verschrikt wakker en sprong bijna haar bed uit, ze had haar maagsonde in haar hand en trok hem er gedeeltelijk uit, gelukkig pakte oma direct haar handjes vast en was ik er heel snel bij om de sonde redden. Ik nam haar beiden handen en keek haar aan, ze kalmeerde. Ze kreeg wat extra medicatie en viel weer in slaap. In de ochtend was ik tevreden over hoe de nacht verlopen was.
De laatste nacht was er toch weer wat verandering opgetreden, er was een longfoto gemaakt en die zag er niet goed uit. Een deel van de long zat dicht dus tegen de avond was ze overgegaan op NIV. Meer ondersteuning een masker voor haar mond. Hopelijk hielp de druk om haar longen meer open te krijgen. Ze accepteerde haar masker gelukkig goed, maar reageerde flink met haar vitale waarden op omgevingsgeluid toen we een tweede patiënt moesten opnemen deze nacht. Gelukkig doorstond ze ook deze nacht goed en was het gelukt om oma in haar eigen bed te laten slapen. Oma lag om 21u in bed en sliep tot 4u als een roos, de momenten dat de kleine meid wakker werd kon ik haar kalmeren door naast haar te zitten haar handjes te pakken of haar net wat anders neer te leggen. Tegen de ochtend was ze voor het eerst goed wakker en wilde ze spelen, ik gaf haar wat blokken en later een ballon om in de lucht te gooien. Met twee armen ingepakt met infusen lukte het haar om met haar vrije vingers de blokken te pakken en de ballon de lucht in de wippen. Heerlijk om te zien. Hopelijk knapt ze snel verder op en mag ze gaan lopen en echt spelen. Want dat is wat ze me elke nacht vertelde als ze wakker genoeg was, ze wilde haar handen vrij van infusen en lopen. Iets wat ze altijd heeft gedaan. Het is zo makkelijk om te vergeten waar deze mensen vandaan komen en wat een impact het moet zijn, helemaal voor een kind om in een ziekenhuis bed te liggen aan kabels en toeters en bellen. Beperkt in bewegingen. Het verschil tussen hun huis, waar ze waarschijnlijk niet eens een bed hebben en onze ziekenhuisomgeving is zo groot. Gelukkig hebben we fantastische daycrew die ons helpen om te vertalen en uit te leggen waarom we dingen doen. En natuurlijk niet te vergeten de oma, wat een onvoorwaardelijke liefde heeft zij voor haar kleinkind. Ze doet er alles voor. De moeder van het meisje is thuis bij de andere kinderen.
Overdag heb ik 2x heerlijk geslapen en 1x een stuk minder. Donderdagmiddag is er namelijk een firedrill. Ja, leven op een schip betekent wekelijks gedrild worden voor noodsituaties. Het tijdstip is rond 15:30 en toen ik om 14u wakker werd kon ik niet meer rustig slapen, als het alarm gaat moet iedereen die aan boord is zich melden. Je naam wordt afgevinkt, kom je niet en ben je wel aan boord dan roepen ze je naam om of komen ze je zoeken (zeggen ze). Dat laatste zit ik niet op te wachten en hoef ik ook niet uit te proberen 🙂
Zo dat was het weekverhaal, een week waarin ik weer heb gezien en ervaren dat de weg voor patiënten niet makkelijk is, maar waarin ik ook zoveel hoop en vertrouwen heb gezien. De oma maakte zich geen zorgen, ze ervaarde dat we goed voor haar kleinkind zorgden en bovenal dat God voor haar zorgde. We hebben samen met de chirurgen rond haar bed gestaan om te bidden voor herstel. We zorgen met ons hart en doen wat we kunnen, maar weten dat God alles in handen heeft en houd. Tot volgende week!





Geef een reactie