Soms draag je als mens een pijn die nauwelijks zichtbaar is voor de buitenwereld. Voor Aimee was dat jarenlang de realiteit.
Als de 31-jarige Aimee over haar zoon vertelt, begint haar gezicht te stralen. Ze is een jonge vrouw met een vriendelijke glimlach, maar achter die glimlach schuilt een pijn die ze negen jaar lang in stilte met zich heeft meegedragen. Een pijn die begon na de geboorte van haar zoon.
Geen verlichting
“De klachten begonnen ongeveer een maand nadat ik van mijn baby was bevallen,” vertelt Aimee. “Ik had pijn in mijn rug en in mijn buik. Toen die pijn wegtrok, voelde ik dat er iets opzwol in mijn intieme zone.”
Toen ze hulp zocht in het plaatselijke ziekenhuis, stelden artsen de diagnose ‘uterovaginale prolaps’, een aandoening waarbij organen van het kleine bekken in het geboortekanaal zakken en die pijn, druk en ongemak kan veroorzaken.
De diagnose gaf een verklaring voor wat Aimee doormaakte, maar bracht geen verlichting. De pijn werd chronisch en de aandoening kreeg steeds meer grip op haar leven. “Vroeger kon ik al mijn werkzaamheden als huishoudelijke hulp gewoon uitvoeren,” zegt ze. “Maar door deze ziekte moest ik stoppen met werken. De pijn werd soms echt hevig.” Water halen, zware dingen tillen en zelfs de dagelijkse huishoudelijke taken werden moeilijk. Ook had het feit dat ze niet meer kon werken een grote impact op haar gevoel van zelfstandigheid en waardigheid.
Voor haar moeder Céline was het zwaar om haar dochter zo te zien lijden. “Als moeder en als vrouw maakte haar ziekte me erg verdrietig,” deelt ze. “Ik moest haar helpen, want iedere keer als ik aan haar aandoening dacht, werd ik weer ongerust.” Samen gingen ze op zoek naar hulp. Aimee bezocht artsen en traditionele genezers, maar niets verlichtte de symptomen. “Ik zag geen resultaat. Deze aanpak werkte niet voor mij.”
Een onzichtbare last
Aimee sprak alleen met haar moeder en naaste familie over haar aandoening. “Ik praatte er niet graag met anderen over,” zegt ze. “Ik was bang dat ze dan misschien over me zouden gaan roddelen.” Het feit dat haar aandoening onzichtbaar was voor haar omgeving, maakte het nog zwaarder. “Doordat het niet zichtbaar was, geloofden sommige mensen niet dat ik ziek was,” legt ze uit. “Aan de buitenkant zag ik er gezond uit.” Iedere keer dat ze tijd met vriendinnen doorbracht, werd ze geconfronteerd met het verschil tussen hun leven en dat van haar. “Zij waren allemaal gezond. Ik deed net alsof het goed met me ging, ook als was dat niet zo.” Acht jaar lang droeg Aimee deze pijn in stilte. Tot een bericht op de radio alles veranderde.
Hoop op genezing
Toen Aimee op de radio over Mercy Ships hoorde en ze begreep dat er operaties mogelijk waren voor vrouwen met dit soort aandoeningen, voelde ze voor het eerst in jaren weer hoop. “Ik was echt enorm blij,” vertelt ze. “Ik kreeg gelijk hoop dat ik genezen zou worden.”
Tijdens de afspraken voorafgaand aan haar operatie ontmoette Aimee andere vrouwen met soortelijke gynaecologische aandoeningen. Toen de vrouwen hun verhalen met elkaar deelden, kwam steeds hetzelfde naar voren: ‘omdat je aan de buitenkant niets van onze aandoening ziet, geloven mensen niet dat we ziek zijn’.
Dokter Jerome Melon, een vrijwillig gynaecologisch chirurg uit Australië, stond aan het hoofd van het team dat Aimee opereerde. “Gynaecologische aandoeningen zijn net als andere aandoeningen, stelt hij. “Ze hebben een grote impact op de kwaliteit van leven. Ook al zien we het niet, het kan iemands leven sterk beïnvloeden.”
Verbondenheid en herstel
De operatie verliep goed en maakte een einde aan de fysieke klachten die Aimees leven jarenlang hadden bepaald. Na haar operatie verbleef Aimee enkele dagen op de gynaecologische afdeling om te herstellen. De teamleider van het verpleegkundig team, Jocelyn Fisher (Australië), herinnert zich dat Aimee in de periode voorafgaand aan de operatie erg stil was. “Ze was nogal op zichzelf,” vertelt ze. “Ze zat vaak alleen.” Maar na de operatie begon dat te veranderen. “Ze kreeg meer contact met de andere vrouwen,” aldus Jocelyn. “Het was alsof er een last van haar schouders was gevallen.”
De afdeling, waar gesprekken en gezamenlijke activiteiten plaatsvonden en zachte muziek klonk, werd zo een plek van verbondenheid en herstel. “Het is zo’n voorrecht om een klein stukje met deze vrouwen mee te lopen,” deelt Jocelyn. “Om hun te laten zien dat ze waardevol en geliefd zijn.”
Naarmate Aimee aansterkte, durfde ze zich ook steeds meer uit te spreken. “Ik wil mijn verhaal delen,” zegt ze, “want er zijn veel vrouwen zoals ik die niet weten waar ze hulp kunnen vinden. Ik wil dat ze weten dat deze aandoening behandeld kan worden.” Na haar thuiskomst begon ze er openlijk over te spreken. Een vrouw uit haar buurt herkende haar eigen symptomen in Aimees verhaal en vroeg hoe ze ook hulp kon krijgen.
Céline ziet een onmiskenbare verandering bij haar dochter. “Ze is energiek en sterk,” zegt ze. “Heel anders dan toen ze ziek was.” Aimee zelf voelt het verschil overduidelijk. “Ik voel me een stuk lichter. Mijn lichaam is niet meer hetzelfde.” Ze kijkt ernaar uit om nu voluit te kunnen leven en werken, bevrijd van de last die ze jarenlang in stilte heeft gedragen.
Steun Mercy Ships om nog meer vrouwen, zoals Aimee, hun waardigheid terug te geven.
