Week 5

Weer een week voorbij gevlogen!

Maandag had ik lekker uitgeslapen en had ik aan het begin van de middag een ‘voortgangsgesprek’ met de opleider van het ziekenhuis. Meer een gesprekje ‘hoe gaat het, hoe vind je het en wat kan ik voor je betekenen’. Na het voortgangsgesprek had ik een avonddienst bij de kiddos!

Dinsdagochtend stond ik ‘on call’ voor bloeddonatie. Ik had gezegd dat ze me wakker mochten maken wanneer dit nodig was maar ik was uit mezelf wakker geworden en zag dat ze een berichtje op Teams hadden gestuurd of ik wilde komen. Zo gezegd zo gedaan! Voor het eerst bloed doneren maar het ging prima. Aangezien we hier geen Sanquin hebben zijn de bemanningsleden op het schip de bloedvoorraden. Super voldoenend om te doen want toen ik hierna naar het strand toe ging met wat collega’s kreeg ik al redelijk snel een berichtje op Teams dat mijn bloed goed gebruikt was in de operatiekamer! Hoe leuk.
Heerlijk genoten op het strand, gezwommen en lekker wat geluncht. Toen door naar mijn avonddienst.

Woensdag had ik een vrije dag. Eigenlijk was er vrijwel niemand anders vrij en het zwembad op het schip was dicht voor onderhoud dus het was een beetje een saaie dag.
‘s Avonds hadden we een lezing van de Maxfax chirurg hier aan boord. De lezing ging over het verhaal achter de patiënt leren kennen (hoe werkt het gezondheidssysteem, hoeveel geld zijn ze al kwijt geweest, hoeveel artsen hebben ze al gezien, hoeveel kilometer hebben ze al moeten reizen, hoe erg zijn ze uit hun omgeving verstoten), de operatie om de tumor te verwijderen en hoe de politiek meespeelt voor de mensen in Afrikaanse landen. Super interessant en dokter Mark Shrime kon ook mega goed vertellen!

Donderdagochtend ging er een groepje papier maken bij een meneer thuis. In de eerste instantie wilde ik niet mee maar later dacht ik; wat ga ik anders doen. Het was hartstikke gezellig, hij liet kort zien hoe het papier gemaakt werd alleen was het meer papier decoreren dan papier maken, maar wat maakt het uit. Ik moet zeggen dat ik best tevreden ben over wat ik gemaakt heb. ‘S Middags lekker gechilled en ‘s avonds met een groepje uiteten geweest voor de verjaardag van iemand.

Vrijdag had ik een dagdienst gevolgd door een scholing over de algemene chirurgie waarmee we vanaf aankomende maandag gaan beginnen. ‘S avonds ben ik naar het hope center geweest. Hier was een speciale avond samen met patiënten en hun caregivers.
Toen de avond begon kwamen er 2 vrouwtjes aangelopen waarvoor ik gezorgd had op de Maxfax afdeling en die zijn de hele avond naast me blijven staan, mega schattig.
Er werd in het Malagassi gezongen, gebeden en daarna dankbaarheid uitgesproken. Het was een super bijzondere avond.

Zaterdagochtend ging ik naar de jongens gevangenis toe om Engels les te geven. In de gevangenis zitten jongens tussen de 12 en 18 jaar oud die een misdaad gepleegd hebben (lees; pen van de leraar gestolen, gevochten, uit een winkel gestolen of puur omdat ze op de verkeerde plek waren). Ze begroette ons toen we binnen kwamen en hierna hebben we een potje basketbal gespeeld. Hierna kregen ze ‘Engels’ les. Super grappig want de Engels les werd gegeven door een Malagassische. Ze kregen allemaal een blaadje waarop stond want ze moesten zeggen met daaronder een regel met de klanken die ze moesten uitspreken 🤣. Het was bijzonder om mee te maken. Er zaten ongeveer 40 kinderen in de gevangenis. Wij waren op het buitenterrein wat eigenlijk een betonnen bak is ter grootte van een zaalvoetbalveld. Betonnen vloer, betonnen muren van 4 meter hoog met prikkeldraad erop, wachttorens eromheen en dat voor een aantal jaar. Ik zou helemaal gek worden. Na afloop werd er nog een verhaal uit de bijbel voorgelezen, spot on; een verhaal over een heilige die in de gevangenis zat en in God geloofde waardoor hij uiteindelijk de leider van het Egyptische rijk werd. Met andere woorden; geloof in God en dan komt alles goed.
In de middag moest ik weer beginnen met mijn avonddienst.

Zondag ochtend had ik rustig aan gedaan en heb ik de middag/ avond gewerkt.
Ik sta de laatste weken eigenlijk alleen maar op de orthopedische kinderchirurgie omdat het daar heel erg druk is. In het begin vond ik het helemaal niks omdat de kinderen alleen maar schreeuwen en huilen en het stinkt er echt super erg maar nu de kinderen wat rustiger worden en je wat meer met ze kan spelen begint het al leuker te worden! Jammer dat we geen foto’s op de afdelingen mogen maken want er zitten echt droppies tussen met 2 beentjes in het gips.