Week 7

Salama Namako!

Ook de een na laatste week is weer voorbij gevlogen. Bizar hoe snel tijd kan gaan terwijl je soms zou willen dat het wat langzamer zou gaan. Niet dat ik geen zin heb om terug te gaan naar Nederland, in tegendeel zelfs want ik kijk er naar uit om Tess weer te zien maar het werk wat ik hier doe geeft me zoveel voldoening dat ik mijzelf afvraag hoe het zometeen in Nederland gaat zijn.

Op maandag ben ik voor het werk uit lunchen geweest omdat een collega jarig was. Heerlijk bij een Aziatisch restaurant gegeten alleen overal zat koriander in, een beetje jammer 🤮. Na het etentje snel terug naar het schip want ik moest werken! Althans; ik had een speciaal project gekregen. Ik mocht een afdeling, de laagste, helemaal inrichting zodat deze geopend kan gaan worden. Ik was om 6 uur al klaar en hoefde hierna niks meer te doen! Heerlijk. Het is hier al enige tijd onstuimig qua weer. Het is continu bewolkt of aan het regen. Gelukkig is het overdag buiten nog wel lekker warm, in de avonden is het ‘koud’ (lees; 22 graden 🥶).

Op dinsdag had ik weer een avonddienst. Buiten was het koud en regenachtig dus veel viel er niet te beleven. Wasjes gedaan en gewerkt.

Woensdag was eigenlijk dezelfde dag als dinsdag alleen dan zonder de wasjes. Ik vlieg hier door m’n e-boeken heen op het moment.

Donderdag had ik in de ochtend lekker gechilled en ‘s avonds was ik uitgenodigd in het hope center door Heidi om daar de onafhankelijksdag van Madagaskar te vieren. Het vervoer was geregeld en toen we daar aankwamen was er een heerlijke bbq geregeld. Het was met alle patiënten en caregivers dus ook alle ortho kindjes waarvoor ik gezorgd heb. Heel leuk om iedereen weer terug te zien, we werden met open armen ontvangen! De kids zitten nog steeds met hun beentjes in het gips. Er trad een band op en iedereen ging helemaal uit zijn dak! Het was een geweldig feest. Iedereen kreeg een bril met lichtjes erin. De Malagissische wisten niet hoe de brillen aan moesten omdat ze het plasticje niet tussen de batterijen vandaan getrokken hadden. Dat laat maar weer zien hoeveel armoede er in het land is. We hebben gedanst, gezongen en geknuffeld. Een avond die heel speciaal was.

Op vrijdag had ik na 2 weken weer eens een dagdienst. Vroeg opstaan is echt niks voor mij. In de avond gingen we uiteten omdat het Nadine haar laatste avond bij ons was 😪. Afscheid nemen valt zwaar omdat je in al die weken non stop met elkaar samen leeft, ochtend middag avond nacht. Wanneer er goede vrienden naar huis gaan is dat stom! Het was mega gezellig en het eten was heerlijk.

In het weekend ben ik met een groepje Nederlanders (en 2 Engelsen 😝) naar een hotel geweest 1 uur van het schip vandaan. Heerlijk om weer even een nachtje van het schip weg te zijn. Het hotel was mooi! Het had een zwembad en lag aan de zee. We hebben eigenlijk vrij weinig gedaan. Gegeten, gedronken (biertjes 🤫), gelachen, spelletjes gespeeld, gezwommen en gelezen. Goed recept voor een heerlijk weekend! In de avond kwamen we weer uitgerust bij het schip terug.

Afgelopen week heb ik weer de hele week op Maxfax gestaan. Super interessant! Een mevrouw met een grote tumor (de grote van een handbal) in haar gezicht werd geopereerd. De dag dat zij terug kwam van de OK heb ik voor haar mogen zorgen. 4 verschillende infusen, een katheter, nasale buizen om haar neus open te houden, een neusmaagsonde, een draad door haar traanbuis om haar traanbuis open te houden. Het ziet er erg indrukwekkend uit en het is heel wat anders dan dat ik thuis gewend ben om te doen. Wat er nog het meest indrukwekkend uit ziet is het verschil in haar gezicht. Het ziet er nu al geweldig mooi uit laat staan als het helemaal genezen is. Deze mevrouw gaat misschien weer deel uit kunnen maken van haar community door wat wij voor haar hebben gedaan 🥹. Hoe bijzonder is dat.
Gelukkig mag ik nog een week prachtig werk verrichten voor de geweldige Malagissische bevolking. Voor altijd een plekje in mijn hart.