Ghana

Hier eindelijk weer een bericht van mij.  

Inmiddels ben ik alweer 5 weken aan boord de GLM na mijn verlof. 

Ik heb een goed verlof gehad, lekker kunnen bijkomen en tijd doorbrengen met familie en vrienden.  

Mijn nichtjes en neefjes mochten eindelijk weer een keer komen logeren en wat hebben we daar allemaal van genoten. Heerlijk tijd samen, leuke dingen doen en lekker ijsjes eten.  

Het was ook erg fijn om weer in mijn eigen huis te zijn. Tijdens mijn verlof kon ik alvast weer wennen aan hoe het is om alleen te wonen, om weer boodschappen te moeten doen, om weer te moeten koken, een huis bij te houden, kort om het “gewone leven”. Toen ik mijn huis instapte voelde het weer als mijn huis. Er was niks veranderd en het was lekker om weer een huis voor mezelf te hebben, geen rekening te moeten houden met een kamergenoot, zelf bepalen wanneer ik ga eten, geen vaste tijden voor dingen.  

Maar het was ook erg stil, weer erg wennen om er altijd op uit te moeten of vooraf af te spreken als je iets wil doen met iemand. Niet s ‘ochtends bij het halen van je kopje koffie effe een praatje of check-in van iemand hoe je die dag bent. Het was stil en alleen, maar ook weer goed en oké. Ik ga hier ook mijn ritme weer in vinden als ik weer terugkom. Maar nu eerst nog even genieten van mijn laatste weken aan boord. 

Een vraag die ik veel heb gehad de afgelopen weken was: En hoe is Ghana? Een vraag die ik nog lastig te beantwoorden vindt. Het is erg anders dan Siera Leone, had daar echt het idee dat ik weer thuiskwam na verlof, hier heb ik weinig gevoel of binding met het land, misschien ook omdat het maar voor 2 maanden is.  

De afgelopen weekenden heb ik een beetje het land kunnen ontdekken. Alles is helaas ook weer ver weg net als in Siera Leone. Maar ik heb de hoofdstad Accra ontdekt met een tour door een oude wijk Jamestown met een Nederlandse en Engelse achtergrond. Het was interessant om rondgeleid te worden door een woonwijk die samenleeft als een community. Een gezamenlijke oven waar het brood gebakken wordt voor de hele wijk, toiletten op een rijtje voor de hele gemeenschap, vrouwen die eten aan het maken zijn voor hun huis. Het mogen proberen van wat ze maken. De kinderen die van alles van je willen weten. Het was weer een mooie ervaring over hoe mensen hier samenleven en delen met elkaar. Ook ben ik naar een lokale kunstmarkt geweest. Het is leuk om al de kleurrijke dingen te zien die ze hier maken en verkopen. 

De start van deze field service was intenser en moelijker dan afgelopen jaar. Er waren veel dingen die geregeld moeten worden die buiten onze macht lagen. Ghana is een land dat verder is ontwikkeld dan de landen waar we voorheen naar toe gingen. Wat heel goed is en mooi om te zien.  Ze zijn trots op alles wat ze hebben bereikt en op de protocollen en certificaten die ze hebben voor veel dingen. Dit maakte dat wij ons moesten aanpassen aan het land in dingen die we voorheen niet hadden. Het land wilde een inspectie doen van het ziekenhuis en alle afdelingen betrokken bij het ziekenhuis. Gelukkig is dit allemaal goed verlopen en kregen we een go om te gaan starten met operaties. De eerste week hadden we nog de nodige uitdagingen. Een oogchirurg dat nog niet was goed gekeurd wou op maandag met zijn operaties beginnen wat helaas niet mocht, maar gelukkig kwam zijn certificering dezelfde avond nog binnen en het was mogelijk om al de patiënten die voor maandag stonden gepland nog in dezelfde week te zien, dus we hoefde niemand af te zeggen.  

Ook orthopedie startte niet zonder problemen. Nog voor we konden beginnen met opereren ging de C-arm kapot. Dit is een röntgen machine die we nodig hebben tijdens het opereren om te kunnen zien of alles op de goede plaats zit. Doordat het kapot was moesten we een ander apparaat gebruiken wat het lastiger maakt en het niet mogelijk was om de complexe operaties te doen. Deze kinderen moesten we dus verzetten naar een week later en we starten met de minder complexe patiënten. Maar het mooie aan dit land is dat ze ook betere apparatuur hebben dan Sierra Leone. Er werd een c-arm gevonden in een lokaal ziekenhuis dat we mochten gebruiken zolang we hier zijn. Wat bijzonder is, want dit is niet normaal in de landen waar we hiervoor waren. De ontwikkelingen die het aan de ene kant moeilijker maken voor ons was hier een zegen. Het apparaat ging helaas ook kapot binnen een dag en we voelde ons best wel gefrustreerd, waarom gebeurt dit allemaal, waarom al deze moeilijkheden in de eerste week of operaties. Maar door deze moeilijkheden zien we ook God weer werken. Wat binnen 2 dagen hadden we een ander c-arm uit het land en deze werk prima en kunnen we weer doorgaan zoals gepland.  

Worship avond op de orthopedie afdeling

 Voordat ik terugkwam wist ik dat we gaten zouden hebben in een leiderschap rol en de gaten die wel gevuld waren, waren gevuld met mensen die er voor een paar weken zouden zijn. Niet ideaal maar het is niet anders. Toen ik aan kwam begreep ik dat de educator (degene die al de nieuwe mensen en Day crew inwerkt) van positie was veranderd en nu de clinical supervisor was. Een leiderschap positie die nog leeg was, was fijn was dat die rol was gevuld maar nu was er niemand die de Day crew kon inwerken en hun de aandacht te geven die ze nodig hebben om hun werk goed te kunnen doen en zij zijn degene die er de hele fieldservice zullen zijn. Een stabiel factor dus. Omdat ik het meeste met ze werk kreeg ik deze taak naast het opzetten van de verkoever en het sturen van mijn team. Ik kan je zeggen dat het veel was. De hele dag bezig zijn met mensen inwerken, ook in dingen die ik zelf normaal niet doe. Het moeten leidinggeven aan 2 teams. Kortom het was behoorlijk buiten mijn comfortzone. Maar het heeft me ook weer een hoop geleerd. Ik krijg steeds weer van hen terug dat ze het zo fijn vinden dat ik niet alleen zeg wat ze moeten doen en opdrachten geeft, maar het samen doe, het voor doe. Ik leer dat het belangrijk is om als leider naast ze te staan en niet erboven. Dat door het samen te doen, ook al kost het me tijd, het uiteindelijk tijd oplevert omdat je direct kan corrigeren in het moment en niet achteraf problemen moet oplossen. Ik leer hulp te vragen, als ik vastloop, ik leer grenzen stellen als het echt even te veel wordt. Ik was voorbereid voor een pittige periode maar dit was toch intenser dan ik dacht. Maar dit maakt het ook duidelijk voor me. Ik mag het afsluiten, ik heb de juiste beslissing genomen voor mezelf door binnen kort weer terug te komen naar huis. Het is tijd om weer te kunnen opladen, tijd door te brengen met familie, vrienden en de kerk thuis. Een tijd om te reflecteren op wat er allemaal is gebeurd de afgelopen 2 jaar. De dagen hier lopen in elkaar over en er gebeurt zoveel dat ik merk dat ik niet echt de ruimte heb gehad om dingen te verwerken, stil te staan bij wat ik heb gemist thuis in Nederland of wat ik heb mogen ontvangen hier.  

Een andere zegen die ik mag ervaren is dat ik in PACU genoeg en goede verpleegkundige heb. Ze hebben weinig sturing nodig, ze weten wat ze moeten doen en ik kan ze alleen laten en focussen op andere dingen omdat ik weet dat ze met zullen bellen als ik nodig ben. Dit maakte dat het mogelijk was voor mij om me de eerste weken vooral op de day crew te richten en afgelopen week een gat in Anastasia te vullen. Iets waar ik van geniet, de anesthesist assisteren bij het inslaap brengen van de patiënt en bewaken om te zorgen dat alles stabiel blijft en ze geen pijn hebben. Even 1 op 1 met een patiënt en niet een heel team aansturen. Het geeft me weer nieuwe energie om de 2 team aan te sturen.  

afgelopen zondag hadden we een Dutchie lunch en hebben we lekker pannenkoeken gebakken. ze hadden de tafels leuk gedekt alsof we in een pannenkoeken restaurant waren en hebben we erna nog gezellig spelletjes gespeeld.

Gebedspunten: 

• Energie voor de laatste maand die ik hier nog ben. Eind oktober hoop ik weer naar huis te komen. 

• Inzicht en vertrouwen in mezelf om check-in gesprekken te hebben met de day crew. Ik heb komende 2 weken gespreken met hen over hun werkprestaties en teamwerk en waar ze aan moeten werken. Dit vind ik het lastigste deel van mijn werk.  

• Gebed om een goede afsluiting hier en het opnieuw settelen in Nederland