Lieve mensen,
Deze keer gaat mijn blog over de patiënten die in het ziekenhuis liggen.
Jullie vragen je misschien af waarom ik niet zoveel foto`s verstuur van patiënten.
Dat heeft een reden, het is namelijk verboden om foto`s van patiënten te maken. Dat hebben we ook in Nederland, tenzij patiënt of familie daar toestemming voor geeft. Maar als jullie benieuwd zijn naar de medische zorg en wat voor patiënten we verplegen? Kijk dan op de website van Mercy Ships en of naar YouTube, daar vind je veel patiënten-verhalen. Zo krijg je ook een idee wat er door de MS wordt gedaan.
Hoe komen deze patiënten daar? Vaak gebeurt dit doordat de MS ondertussen goede banden heeft opgebouwd met de landelijke en lokale overheden in dit land. Dat is echt erg belangrijk en mensen van MS gaan het land ook in en inmiddels heeft de MS een hele goede naam in dit land opgebouwd.
Mensen kunnen zich aanmelden bij lokale ziekenhuizen en worden dan gescreend. Mensen moeten dagenlang reizen voor medische zorg . Er zijn geen spoorrails in dit land omdat die allemaal na de strijd voor onafhankelijkheid verkocht zijn. Er rijden dus ook geen treinen. Soms worden patiënten opgehaald door een bus vanuit MS geregeld . Deze patiënten worden dan opgevangen in het Hope center in Freetown. Dat is een onderdeel van MS.
Patiënten komen na een goedkeurende screening op het schip, bij de pre-op (pre- operatieve zorg) alwaar ze opnieuw gescreend worden en onderzoeken voor OK worden gedaan. Dan is het wachten op hun opname.
Uiteindelijk komen ze aan boord en worden ze de dag erop geopereerd.
Aan boord hebben we airconditioning dat zijn de patiënten vaak NIET gewend dus zij hebben het erg koud. Ze liggen met vaak met een muts op hebben jassen aan en soms hebben ze de handschoenen aan in bed. Ze hebben een gawn (lang ziekenhuishemd) aan voor de OK en dan moet je ze vragen 1 gawn aan te doen want vaak doen ze er twee aan vanwege de kou maar dat mag niet voor de operatie i.v.m. infecties en moeten ze die uitdoen. Dat doen ze zonder morren trouwens.
De patiënten zijn ontzetten vriendelijk, gemakkelijk en ook dankbaar. Dat laten ze ook merken.
“Oh tenki papa God” (Dank u vader God) hoor ik met enig regelmaat. Vorige week was ook zo’n ontroerend moment. Ik bracht een vrouw weg voor de operatie en toen ze op de pr-operatieroom lag bad ze voor ons en voor de chirurgen. Of iemand heeft voor het eerst weer ontlasting gehad na de operatie en zegt dan “Tenki ,papa God”. Doordat ze een hard leven hebben zijn ze meer afhankelijker van God dan westerse mensen, wij denken dat het leven meer maakbaar is.
Ik heb enige zinnetjes Krio (de native gesproken taal) geleerd dat maak je al gauw contact. “Aw di bodi? Hoe gaat het?, de mensen zijn dan altijd blij verrast en antwoorden: “Bodi , fine, fine. En dan vragen ze naar mijn bodi en zeg ik mi bodi fine, fine . ‘A gladi fo mit yu: “Blij je te ontmoeten”.
Verder wordt er op het schip alleen maar Engels gesproken. Het Krio wordt door mensen van de Day crew (mensen die uit Sierra Leone komen, die helpen op de verpleegafdeling en ook Engels kunnen spreken en dus kunnen vertalen) dan weer vertaald. Toch zijn er aardig veel patiënten die Engels praten en verstaan.
Op zaal is er van alles te doe, de een maakt muziek, anderen tekenen en weer anderen doen spelletjes. Som komt net iemand terug van OK en kan de buurman keiharde muziek aan hebben. Niemand die daar iets van zegt, ze zijn harde geluiden en muziek gewend.
Ik breng ze, als ze voor Ok gaan, met de lift naar beneden en dan gaat er altijd iemand van de Day crew mee want alleen al de lift zijn de meest patiënten niet gewend. Bij de pre-op draag ik ze over aan de verpleegkundige en anesthesist. Na de OK komen ze terug en doe ik de controles en check is hoe het met de pijn is en of ze misselijk zijn. Verder check ik hun verbanden en drains enzovoorts.
Wat mij opvalt is hoe gemakkelijk de patiënten zijn .Je geeft ze medicatie en hup dat nemen ze zonder enige vraag in. Als je vraagt mag ik controles, verband of drain checken? Ze vinden ze allemaal prima.
De patiënten klagen niet gauw als je ze vraagt naar de pijn. Met behulp van een kaartje met allerlei gezichtjes die veel pijn of geen pijn hebben geven ze aan of ze pijn hebben en hoeveel. Dan wijzen ze al gauw small, small pijn aan. Terwijl ik dan zie en merk dat ze meer pijn hebben dan small ,small. Hup na de operatie zo snel mogelijk uit bed voor het toilet en als het lukt mee doen met waka waka. Het is echt een andere mentaliteit dan ik gewend ben: niks geen tegenargumenten, waarom je niet het bed uit wilt of wilt mobiliseren. Maar gewoon doen!
De drie zalen waar ik werk zijn open en met elkaar verbonden en daarin staat een grote balie en tafels waar de patiënten gezamenlijk aan eten en activiteiten doen. Ze houden van tekenen en spelletjes doen. Dat kennen ze niet en zijn ze niet gewend. Hun basis is namelijk dagelijks overleven en zorgen dat je eten en drinken krijgt voor die dag. Vaak leven mensen van 1 maaltijd per dag. De meeste mensen krijgen daarom multivitaminen en een nutrision protocol: extra eiwitten en eiwitrijke snacks (manna). Je moet er goed op toe zien dat mensen hun eten opeten en hun manna innemen want anders verkopen ze dat voor geld. Dus voor hun vertrek moeten we hun ziekenhuis bag controleren. Dat is enigszins gênant maar dat hoort wel bij de procedure.
Als er kinderen of jongeren of moeders worden opgenomen dan komen altijd hun caregivers (vrij vertaald: mantelzorgers) mee. Die slapen dan onder hun bed. (een patiënten bed is een soort stapelbed) Vaak is dat een van de ouders maar het kan ook een oom en tante zijn of baby`s en kleintjes die van hun moeder afhankelijk zijn. Nu hebben we een tweeling van enkele maanden als “caregivers” bij hun moeder, hoe leuk is dat! Aan aandacht hebben die kleintjes geen gebrek.
Patiënten zingen vaak en luisteren naar muziek dit doen ze met de Day crew en met ons, vaak keihard op zaal. Middags gaan we altijd met ze naar de veranda met alle afdelingen. Dat is op het deck 4 en in de open buiten lucht. Dat is goed voor ze, komen ze even buiten en dan doen we spelletjes en of praten we met patiënten of ze zitten gewoon te genieten. Als patiënten ontslagen worden dan gaan ze in een optocht met veel muziek “waka waka” en gezang naar de LCU (Low Care Unit) en Hope centrum of soms naar huis.
Ze maken daar een klein feestje van, soms met de mooiste kleren aan en gaan zingend en dansend het ziekenhuisschip af. Fantastisch daar doen we het toch voor ! “Together we bring hope en healing”.
“Tenki, papa God!”.
Lieve groet,
Bert en Regi
Geef een reactie