Sierra Leone behoort tot de armste landen ter wereld. Je ziet dat terwijl je aan boord naar buiten in het water kijkt; er is een ontzettende vervuiling in het zeewater. Je ruikt het ook; de uitlaatgassen van keke’s en brommers en de afvallucht van de overvolle stortplaatsen en illegale dumpplekken. Aan wal in de stad zie je open riolen en slechte wegen met gaten, de armoedige grauwe behuizing en de armoede van de mensen.
De drinkwatervoorziening, de Guma dam en waterzuiveringsinstallatie, stamt nog uit de jaren 60 en is dus flink verouderd en vertoont lekkages. Bovendien is die berekend op bevolkingsgrootte van die tijd, terwijl de bevolking intussen enorm gestegen is. Dit merken we aan boord door de waterschaarste waarover ik in mijn vorige blog schreef.
Het land heeft geleden onder een ebola epidemie en een afschuwelijke burgeroorlog. Gister werd er voor de liefhebbers aan boord de film “Blood Diamond”getoond. Deze film speelt in Sierra Leone en vertelt over de kindsoldaten en de bloeddiamanten. Omdat we hier wonen en werken met en voor de mensen van Sierra Leone, voel je je ontzettend verbonden met deze mensen. De film kwam daardoor nog intenser bij ons binnen. De mensen in de film zijn geen ‘ver weg van mijn bed” mensen. Het zijn mensen zoals onze collega’s en onze patiënten en hun verzorgers.
We zijn hier niet voor niks. Ik voel aan boord een enorme gedrevenheid om te helpen En alhoewel we niet de hele wereld kunnen veranderen, we kunnen wel voor iemand zijn hele wereld veranderen.
Geef een reactie