Lieve mensen, vrienden en familie, groetjes uit het immer warme Toamasina, Madagaskar! De laatste blog is alweer van even geleden, het is druk geweest hier aan boord van de Africa Mercy de afgelopen 2 maanden. Ik hoop jullie door middel van deze blog weer een beetje op de hoogte te stellen van wat er allemaal gaande is hier aan boord, maar ook buiten boord, want ook daar gebeurt genoeg!
Sinds de laatste blog is er een hoop veranderd. Waar het 2 maanden geleden nog een rustige boel was tijdens de onderhoudsperiode, is dat nu wel anders! Op het moment hebben we 3 operatiekamers open in het ziekenhuis, met het al daar bijbehorende personeel. U kunt het u misschien wel voorstellen; van 180 man naar 400 is best een flinke omschakeling, zowel in werk als in drukte aan boord! Het ziekenhuis aan boord is weer volledig operationeel, wat natuurlijk altijd bijzonder blijft. Dat is uiteindelijk natuurlijk wel de reden waarom wij hier aan boord zijn. Het blijft nog steeds bijzonder om de patiënten op de dok, en af en toe ook aan boord te zien. We mogen nog steeds levens veranderen. Of moet ik zeggen, we mogen nog steeds instrumenten zijn die door God gebruikt mogen worden om levens te veranderen! Het is immers niet van onze eigen kracht dat wij dit alles kunnen doen. En het is goed om daar ook regelmatig bij stil te staan!
Inmiddels hebben we alweer rond de 200 operaties achter de rug! Dit zijn met name een flink aantal ‘pediatric orthopedics’ operaties geweest. Dat wil zeggen, operaties aan kleine kinderen met vervormde benen. Erg ingrijpende operaties, waar regelmatig een stuk bot gebroken of verwijderd moet worden om de benen vervolgens langzaam weer recht te laten groeien. Mede daarom zijn dat de eerste operaties waar we mee begonnen zijn, omdat de herstelperiode erg lang is voor deze kleine kinderen. Maar daarnaast zijn we de afgelopen tijd ook druk bezig geweest met een hoop oogoperaties. Dit zijn vrijwel alleen maar staaroperaties, iets wat hier veel voorkomt in Madagaskar. Vanaf volgende week beginnen we ook met de eerste ‘maxillofacial’ operaties. Dit zijn de operaties waar grote tumoren rondom het gezicht en/of de hals verwijderd worden. We zijn dus echt weer in ‘volle vaart’, terwijl we stilliggen! 😉
Naast het ziekenhuis wat weer in volle gang is, is ook onze gemeenschap aan boord weer volop druk met van alles en nog wat! Elke avond is er inmiddels wel wat te doen, van bijbelstudies tot presentaties over de lokale cultuur of over het ziekenhuis en wat voor soort operaties we doen. Ook worden er regelmatig leuke speciale avonden georganiseerd. Zo hadden we afgelopen week een karaokeavond, waar iedereen uit volle borst mee zong met liedjes in allemaal verschillende talen. Genoeg te doen dus, aan boord!
Zo klinkt het haast alsof we alleen maar leuke dingen doen, maar we zijn natuurlijk ook gewoon hard aan het werk elke dag. Niet dat dat niet leuk is, integendeel, dat is natuurlijk ook juist leuk! Al blijft het af en toe moeilijk hoor, als de wekker om 4 uur gaat omdat het ontbijt weer gemaakt moet worden. Maar als ik dan eenmaal aan het werk ben, is het eigenlijk altijd weer hartstikke leuk. Inmiddels heb ik ook een collega, Mem, uit Sierra Leone. Met 3 jaar ervaring in de bakkerij aan boord van de Global Mercy is ze een hele goede aanvulling voor ons team. Met veel ervaring en enthousiasme gaat ze nu voor 2 jaar hier aan de bak aan boord van de Africa Mercy, dus ik kan met een gerust hart mijn bakkerstaken aan haar overdragen als ik over een maand weer naar huis ga. De samenwerking verloopt inmiddels erg goed, het was in het begin een beetje zoeken naar hoe we het beste konden samenwerken, maar daar hebben we nu gelukkig geen last meer van. Naast het werk wat goed gaat, kunnen we ook een hoop lachen en het goed vinden met elkaar, dus dat is natuurlijk alleen maar mooi meegenomen! We leren een hoop van elkaar; ik leer nieuwe recepten en bredere ideeën over wat we kunnen bakken, terwijl ik Mem wat meer leer over bakken met meer efficiëntie en ook de wat meer westerse aanpak tijdens het werk. Al met al maken we samen een goed team!
Maar buiten mijn werk als bakker probeer ik mij ook op andere gebieden in te zetten. We zijn hier inmiddels om te dienen, dus hoe mooi is het als ik dat op meerdere gebieden kan doen? Zo ben ik afgelopen week zelfs een ochtendje leraar geweest, toen ik lesgaf aan 4 leerlingen uit de kleuterklas over het maken van letters van brooddeeg. Een erg leuk en spontaan moment, met 4 kleuters lekker de handen in het deeg en bakken maar! Dit was een leuk uitstapje van het normale werk, en zo heb ik de afgelopen weken wel meer gedaan!
Al 2 keer heb ik ook een ochtend mogen helpen met een project van onze timmermannen aan boord. Bij een lokale school hier net buiten de stad zijn we bezig geweest met het repareren en in elkaar zetten van de stoelen en bureaus in alle klaslokalen. Erg leuk werk, lekker gezellig met een groepje van 10 mensen klussen! Wie weet wordt ik nog een keertje handig joh…
Dit is een school voor zowel ‘normale’ kinderen als voor blinde kinderen. Dus dat maakt het werk wat we doen natuurlijk helemaal mooi. Een groot deel van de school is verwoest door de cycloon Gezani, die afgelopen januari hier in Madagaskar, en met name in Toamasina, heel veel schade veroorzaakt heeft aan alles wat los en vast zit. Ook deze school is hier helaas niet aan ontkomen. In de meeste klaslokalen is er geen dak meer, en de voorzieningen, die al niet al te best waren, zijn ook alleen nog maar harder achteruit gegaan. Het is erg mooi om dan juist hier wat hulp te verlenen, ook al is het iets wat soms voelt als een druppel op een gloeiende plaat… Maar we mogen wel weten dat al het kleine werk wat we doen, gezien wordt en geapprecieerd wordt!
Naast het werk in de school, en het lesgeven, ben ik ook nog steeds vaak betrokken bij het worship team tijdens onze kerkdienst aan boord op zondagavond. Dit blijft zo ontzettend leuk! Ik ben dankbaar dat ik mij ook op deze manier mag blijven inzetten. Elke keer als ik mee mag doen, hebben we wel weer een andere samenstelling, wat het natuurlijk alleen maar leuker maakt!
Het is belangrijk om te kijken naar wat we wel kunnen doen. Als we alleen maar kijken naar wat we niet kunnen doen, worden we snel terneergeslagen en ontmoedigd. Juist daarom is het zo belangrijk om te doen wat we kunnen! Want al wordt er maar 1 leven veranderd, al worden er maar 3 bureaus in elkaar gezet, of al wordt er maar 1 verloren ziel teruggekeerd naar de Vader; dan is het dit allemaal al meer dan waard!
Deze keer houd ik de blog wat korter, lieve mensen. Ik hoop dat jullie allen weer een beetje op de hoogte zijn van wat ik hier doe en wat er allemaal gebeurd.
Gods zegen voor jullie allemaal, bedankt voor het lezen en hopelijk tot snel!
[caption id=”attachment_42676″ align=”alignnone” width=”300″]
De worshipband tijdens een van onze kerkdiensten aan boord.[/caption]
[caption id=”attachment_42675″ align=”alignnone” width=”300″]
Een grote groepsfoto tijdens een afscheidsfeestje van 1 van de vrijwilligers[/caption]
[caption id=”attachment_42674″ align=”alignnone” width=”225″]
Een van de klaslokalen waar we de tafeltjes en bankjes hebben gerepareerd[/caption]
[caption id=”attachment_42672″ align=”alignnone” width=”300″]
Een ander afscheidsfeestje.[/caption]
[caption id=”attachment_42671″ align=”alignnone” width=”225″]
Lekkere hamburgerbroodjes![/caption]
[caption id=”attachment_42670″ align=”alignnone” width=”225″]
Hazelnoot en speculaas briochebrood[/caption]
[caption id=”attachment_42669″ align=”alignnone” width=”300″]
De groep toppers met wie we in de school gewerkt hebben.[/caption]
[caption id=”attachment_42668″ align=”alignnone” width=”169″]
Het uitzicht op Toamasina, de dag dat we binnen kwamen varen.[/caption]
Geef een reactie