“This is Africa, this is Freetown”.

“This is Africa, this is Freetown”.

In deze blog beschrijven we een beetje de omgeving rondom en buiten het schip de GLM.

De GLM ligt aan de dock (kade) in Freetown en wordt permanent bewaakt. Het ligt aan de Queen Elizabeth II Quay. Dat is voor hele grote zeegaande schepen met grote diepgang. Google maar eens waar dat ligt, en dan zie je dat dit direct ligt aan de Atlantische Oceaan. Als we in onze cabin zijn kijken wij een beetje schuin rechts naar de monding van de enorme natuurlijke haven en een beetje schuin links direct naar open zee, de Atlantische Oceaan.

Er zijn 2 poorten met bewaking waardoor je heen moet voordat je bij het schip bent en dan heb je vlak voor het schip nog onze beveiliging waar je door moet lopen om in en vanaf het schip te gaan. Dus je leeft aan boord in een “westerse omgeving” waar het veilig en schoon is en waar er voldoende te eten en te drinken is.

Buiten dit terrein is het Afrika, is het Freetown en dat is een groot contrast!

We zijn al een aantal keer van het schip afgegaan, Het vervoer gaat met een wagen van de MS (bijna allemaal Toyota Landcruisers, waar 8 mensen in passen) en/of  met een taxi en/of keke-keke (een brommer als driewieler met een overkapping, in Azië wordt dit een tuk tuk) Zo zijn we al een aantal keer op pad geweest. Lopen is minder handig omdat de afstanden toch te groot zijn. Soms is het niet veilig en door de wir war van straten ben je snel de weg kwijt. Maar het is toch vooral de afstand in combinatie met de vochtige warmte, van gemiddeld 31 graden, die maakt dat lopen behoorlijk inspannend is. Je moet je voorstellen, in onze cabin en op het schip is het 20 graden. Wel lekker hoor die airco, wat een uitvinding!

Tja, het is een zien en horen van allerlei mensen door elkaar heen, heel veel mensen, veel mensen die allerlei zaken verkopen op de straat. Het krioelt er van de mensen, mensen die naar hun baan gaan of mensen die werken, kinderen die naar school gaan enz.

Je ziet van alles, alleen al het verkeer is een enorme uitdaging. Het is één grote chaos waarin auto`s keke-keke`s en bikes (motorfietsen) en karren door elkaar heen rijden. Toeteren is heel normaal, er wordt héél véél getoeterd. Het betekent zo ongeveer iets als “kijk uit, Ik kom eraan!” Geweldig om dit te zien en mee te maken. In die chaos zit op de een of andere manier toch structuur en een bepaalde flow. Wonderlijk dat het allemaal (meestal) goed gaat. Vervoer met de motorfiets wordt afgeraden, te gevaarlijk, soms zitten ze er met drie man op.

Wat opvalt is dat de chauffeur van die keke -keke regelmatig door de politie aan de kant wordt gezet en dat ze dan geld moeten geven aan de politie en dan pas weer door mogen rijden. Vrouwelijke agenten schijnen dit het meeste vaak te doen. Vorige week werd een van de chauffeurs aangehouden. Er ontstond een heel gedoe en hij moest uit zijn keke en moest mee. Even later kwam hij weer en zei “This is Africa” en hij lachte erom en we vertrokken weer verder.

Wat ons opvalt is de enorme armoede in Freetown, mensen wonen in schamele en smerige krotten waarvan het dak en muren uit golfplaten bestaat. Daarnaast zijn er ook woningen wel of niet afgebouwd waar mensen wonen. Vlakbij is er een vuilnisbelt waar mensen wonen en leven in de rotzooi en stank. Verderop in Freetown worden de woningen wat beter en mooier en lijkt er daar een betere wijk te zijn.

Veel mensen hebben een lichamelijke handicap, klompvoeten, mensen die mank lopen, mensen met bochels en andere lichamelijke afwijkingen. Ook zie je veel mensen die verminkt zijn doordat er ledematen afgehakt zijn. Tijdens de burgeroorlog 30 jaar geleden werden er massaal bij jonge kinderen en baby`s ledematen afgehakt. Deze kinderen zijn nu rondom de 30 jaar en zijn verminkt en de meesten hebben geen prothese.

Als je in de auto zit en je staat stil voor een stoplicht of het verkeer zit vast, dan komen er steevast mensen en kinderen naar de auto toe om te bedelen voor eten. Verschrikkelijk vind om te zien!  Je wilt wat geven maar dat mag niet want vanwege je eigen veiligheid en die van de andere die in de auto zitten.

Vandaag zat ik in de auto van MS en zag ik een oude bus van een tuincentrum in Ommen vol met allerlei mensen. Een vrouw keek mij aan en zag natuurlijk het logo van Mercy Ships en via gebaren bedankte ze ons voor wat we doen. Iedereen weet wat de MS doet, maar toch lopen er nog geen 100 meter van het schip af mensen rond die ook hulp moeten krijgen maar deze niet kunnen krijgen. MS kan niet iedereen helpen en ook geen oplossing bieden voor alle noodzakelijke medische zorg.

Het is een enorm contrast: specifieke, goede medische zorg vlakbij maar dan ook tegelijk niet toegankelijk voor iedereen. “This is also Afrika”, this is also Freetown. Er zijn natuurlijk allemaal projecten van allerlei andere organisaties en ook particuliere projecten die hulp bieden, maar ja het is een druppel op een gloeiende plaat, zo lijkt het.

Als we al jullie lieve reacties lezen op onze blogs, wat we erg waarderen maar tegelijk beseffen we ook dat we zo weinig kunnen doen.

Zoals de slogan van Mercy Ships zegt  “we kunnen niet de wereld veranderen, maar wel de wereld voor een persoon. En ja, toch is er soms een verschil voor een mensenleven en daar klamp we ons dan maar aan vast.

Ik heb afgelopen weken op een afdeling gewerkt en daar veel mensen met lipoma en liesbreuken verpleegd, zorg wat in Nederland een dag opname is en niet zo spannend. Maar hier, in Afrika, in Freetown, maakt het wel een verschil want mannen en vrouwen kunnen weer lopen, hun werk doen en/ of worden sociaal niet meer uitgesloten. Dat geeft deze mensen weer een kans in het leven voor hunzelf en hun familie. Gisteren moest ik met 2 verschillende patiënten op de foto (met hun toestel) want ik was hun nurse! Ze zijn zo ontzettend dankbaar. Heel fijn, om dat dan te zien. Ik heb ook vreselijk veel plezier met ze, ik doe spelletjes met ze en waka-waka, kortom ik geef ze zorg en aandacht.

Afgelopen week heb ik geholpen met poetsen en primen in een weeshuis en annex school (een vrijwillig projectje voor een ochtend).

In 2004 heeft de MS daar geholpen met een verblijfplaats voor kinderen en dit gebouw was door schade aan het dak helemaal kapot en vies en werd niet meer gebruikt. De GLM heeft besloten om dit gebouw weer te repareren en op te knappen. Zo krijgen de kinderen weer goede slaapplekken.

Gisteren heeft een andere ploeg  de eerste verf op de muren geschilderd. Wat een verschil! Ze gaan de ramen nog repareren en een hor tegen de muggen ervoor plaatsen, toiletten en wastafels repareren en dan is dit gebouw weer toegankelijk voor deze kinderen.

Ik zag daar gehandicapte kinderen in rolstoelen zitten waar geen rubber meer op de banden zat.

Heftig om te zien!  Andere kinderen die daar ook naar school gaan komen op je af en dan doen ik maar weer “high five, box en Low five “ en dat vinden ze geweldig.!! Ze willen je naam weten en wat je voor werk doe op het schip. Leuk! Zulke ontmoetingen zijn belangrijk voor hun en voor ons.

Er is ook tijd voor ontspanning hoor!

Afgelopen week ben ik met een aantal dames naar het strand geweest en het was prachtig daar. Het was een resort waar je zonbedjes heb en kunt eten en drinken, de MS heeft daar goede connecties mee en zij weten ook dat je van dat eten en drinken daar niet ziek wordt.

Naar de strand gaan is dan net zo duur als in Europa want ze hanteren Europese prijzen

Ze hebben in Sierra Leone mooie stranden maar met veel afval er drijft veel in de zee en dat komt dan natuurlijk ook op het strand. Dat is wel jammer. “This is Afrika, This is Freetown”.

De rit ernaar toe duurde een uur en je kijkt je ogen uit, wat een andere omgeving met al die verschillende mensen. Krotten waar mensen wonen, staan naast een groot luxe gebouw waar dan mensen wonen met goede banen, allemaal naast elkaar.

Ongelofelijk,  hopelijk gaat het leven toch ook daar verbeterd worden.

Ik vroeg aan de taxichauffeur die ernaast ook werkt op het schip: “wat ga je doen als het schip binnenkort vertrekt”? Hij gaf aan dat dit een grote zorg voor hem is en voor de meeste mensen van de Day crew. Hij vertelde dat hij zelf geen onderwijs heeft gehad dus hij niet kan lezen en schrijven maar hij  heeft 2 kinderen die nu wel studeren en hij hoopt toch een baan te vinden als taxidriver voor een organisatie zodat hij de o.a. de school kosten kan blijven betalen.

We zijn samen naar de BIG market geweest. Dat is een “overdekte toeristenmarkt“ waar ze allerlei spullen verkopen. Dat was wel wennen, want iedereen komt naar je toe en wil hebben dat je wat van hun koopt. Het is best wel hard om nee te zeggen en te onderhandelen over de prijs. Blijkbaar moet je op 1/3 van de prijs uitkomen waar ze om vragen.

Misschien dat ik nog een keer een mooie stof koopt waarvan ik een jurk of rok laat maken.Ik heb aan boord al een broek gekocht van Afrikaanse stof, staat me hier goed of dat in Nederland ook zo zal zijn?

Bert, is een aantal keer mee geweest met een clubje voor het eten van hamburgers; er schijnt een goede hamburgertent van Libanezen in Freetown te zijn . Bert heeft genoten van de rit, het verkeer en vooral de hamburgers.

Wat een tegenstellingen zie je in dit land.  Maar ja, zoals die keke driver al zei: “This is Afrika”, this is Freetown”.