Waka, waka

“Waka-waka,
Tsamina mina, eh eh
waka-waka ,eh eh,
tsamina mina zangalewa”

(het komt uit Kameroen en betekent marcheren en doorzettingsvermogen en de strijd aan gaan)

Lieve mensen,

In deze blog ga ik wat vertellen over mijn werk als verpleegkundige in het hospitaal van de GLM.

Het hospitaal is gelegen op dek 3. Het bestaat uit een lange corridor met daaraan 4 verschillende afdelingen (Wards) en een ICU. Deze bestaat uit 4 bedden en staat op dit moment leeg. Ik sta ingedeeld op A Ward, de algemene chirurgische afdeling (General Surgical). Deze afdeling heeft 18 bedden, ingedeeld in 3 zalen van 6 patiënten op een zaal. Mannen en vrouwen en soms kinderen liggen door elkaar. In dit hospitaal is een kinderafdeling en, ICU, een orthopedische afdeling en een Maxillofacial Surgery d.w.z. hoofd, hals ,aangezicht en kaak chirurgie afdeling en een LCU (Low Care Unit ). Dat is een afdeling waar patiënten  revalideren en wachten om naar huis of naar het HOPE centrum te gaan. Ik begrijp dat de LCU nu vol ligt omdat het ook in het HOPE centrum (zie mijn afgelopen blog) ook overvol is. Totaal worden er 250 mensen opgevangen. Aan het vooreinde van het schip zit de revalidatie, daar revalideren de patiënten, daarnaast wordt er ook tandheelkundige zorg gegeven en oogoperaties gedaan.. Dus een heel gevarieerd patiënten aanbod.

Het is afhankelijk welke chirurgen ze hebben. Daar stemmen ze de operaties op af. We hebben op dit moment een aantal algemene chirurgen aan boord.  Die doen veel liesbreuk operaties en lipoma’s ( vetbult) verwijderen (afgelopen week heb ik een aantal van deze patiënten verpleegd) Nu  denken wij, oh een vetbultje maar hier zie je patiënten verschijnen die enorm misvormd zijn door zo`n bult die ergens groeit en kilo`s weegt bv een bult op hun rug of ledematen en ook in het gelaat. Het kan overal ontstaan en langzaam groeien. Echt vreselijk wat wij als een bultje kunnen weg laten halen groeit bij deze mensen uit tot misvormde proporties waardoor mensen hun werk niet meer kunnen doen en /of uitgesloten worden van de gemeenschap. Een liesbreuk operatie zie je bij ons vaak bij jonge kinderen en ook wel bij ouderen maar hier zie je het bij relatieve jonge mensen omdat ze vaak al lichamelijk hard werk moeten doen.

Begin deze week en komende weken wordt B Ward een Womens Ward voor gynaecologische operaties. Dus ik kreeg al een berichtje van de leidinggevende dat ik dan ga switchen tussen A en B ward.
In Sierra Leone worden 83% van de meisjes tussen hun 10^e en 14^e jaar besneden. Dat zorgt voor veel complicaties zoals infectie en nadien problemen tijdens de bevallingen wat met complicaties gepaard gaat. Deze complicaties zorgen voor een blijvend letsel zoals prolaps van de baarmoeder en of blaas of fistelvorming tussen blaas en darmen waardoor vrouwen incontinent worden van urine en ontlasting wat ervoor kan zorgen dat ze verstoten worden door hun man en familie en gemeenschap. Vanochtend ben ik in een Women Center geweest en sinds een aantal jaar doen zij daar alle fistel operaties. Het is het enige ziekenhuis in de stad dat deze operaties doet en in heel Sierra Leone. In een komende blog ga ik meer vertellen over het Women Center.

Ik heb inmiddels 4 avonddiensten gewerkt en heb een korte indruk van dit hospitaal.

Afgelopen avonden heb ik ook weer voor het eerst in 35 jaar (toen mijn neef Hans werd geboren werkte ik op de kinderafdeling in het VU UMC in Amsterdam ,vandaar dat ik het zo goed weet) een kindje van 2 jaar moeten verplegen. Het ventje had in een hospitaal elders een injectie in zijn been gekregen wat uitgegroeid was tot een gezwel wat op de MC verwijderd is.  Ik vond het best heel spannend om dat ventje te verplegen. Zijn moeder of een ander familielid is bij zo kind aanwezig tijdens de opname en ligt in het onderste bed . Ieder patiënten bed bestaat dus uit een stapelbed waar familie verblijft in het onderste bed. Maar het ging me best af:  het ventje en moeders vertrouwde mij wel, want je geeft eerst een “high five”, dan een “box”, en dan een “lowe five”. Je zingt een paar kinderliedjes en dan is het ijs aan beiden kanten wel gesmolten. Ik moet weer leren omgaan met de PEWS en mini saturatiemeters en bloedrukmanchetjes. En alle medicatie die je geeft goed na laten checken dat je soms iets niet kunt doen omdat het patiëntje  het niet wil. Iets dan toch doorzetten is verboden! ( beleid van MS)

Ieder team wordt geholpen door de day-crew/night -crew dat zijn Siërra Leones die ons helpen en ook vertalen voor ons en de patiënten. Zij zorgen dat er eten en drinken word uitgedeeld, zij maken schoon en maken de bedden op of doen spelletjes met de patiënten enzovoort. Zij hebben altijd een 12 uurs dienst en worden daar door MS goed betaald. Ter vergelijking een verpleegkundige uit Siërra Leone die een opleiding doet en daarnaast keihard werkt krijgt de eerst jaren geen salaris. Ongelofelijk!  Nu is zo`n opleiding totaal niet te vergelijken met onze MBO-HBO verpleegkundige opleidingen,  maar dan nog. MS traint zoveel mogelijk local nurses zodat zij beter geschoold en getraind kunnen worden. Tijdens de dagdienst gaat de verpleging met de day-crew met de patiënten die dat kunnen, naar buiten op de veranda voor een uur om daar te zitten en voor de kinderen om te spelen. Echt leuk!

Maar avonds gaan we waka, waka doen. Dit vind ik geweldig !!

Tussen 19.30-20.00 gaan alle patiënten die geen bedrust hebben wandelen over de gang met alle  kinderen en familieleden, de Crew en wij als nurses lopen ook mee. Dat is dan geen saaie optocht;    Er komen speakers met daaruit KEIHARD  Afrikaanse muziek en al dansend en swingend gaan we een half uur lopen van het ene einde van de gang tot het andere einde van de gang. GEWELDIG!! Dit is gaaf om te zien en om mee te doen, ik swing en klap wel mee. Heerlijk. Het heeft naast sfeer en gezelligheid ook iets samenbindend, en het is goed voor het welzijn van de patiënten. Ook geestelijk gezien en lopen is goed voor de longen, de spierkracht, de conditie en de darmperistaltiek. Men ziet elkaar samen lopen door de gang met op de muur foto`s van ex-patiënten voor en na de operatie. (geeft hoopt)  en ze zien elkaar en dat betekent: je bent niet de enige met je verdriet en zorgen (lotgenoten contact). Op deze manier wordt beweging niet zo zwaar “ding” maar iets ontspannend en luchtig, zelfs de patiënten die pijn hebben lopen rustig mee en genieten ook wel van dit spektakel.  I love it! Vandaar dat bovenaan deze blog deze titel staat “ waka-waka “

Waka-waka “Do it, march ,walk . Come to me, eh eh,
Do it, eh eh  Come to me, who sent you.
This is time for Africa.
(Shakira ; Waka-Waka)

We nodigen  jullie uit om deze muziek op te zetten en even lekker mee te swingen.

Liefs van ons, Bert en Regi