Week 1

Oh my, waar zal ik eens beginnen…

Welkom bij mijn blog!

De afgelopen week was crazy. Zoveel nieuwe indrukken, zoveel nieuwe mensen, zoveel nieuwe 1ste keren van een hele hoop dingen.

Laat ik beginnen bij het begin;

ik kwam aan op het schip en werd verwelkomd door Joy, de assistent purser van het schip. Ik kon nog net even wat eten pakken voordat het diner dicht ging en toen moesten we door allemaal papierwerk heen. Ik moest een filmpje kijken voor de veiligheidsinstructie en werd toen naar mijn kamer gebracht voor de aankomende 2 maanden. Een kamer die ik met 5 anderen deel.
Toen ik aankwam in de kamer was er niemand aanwezig. Ik stond daar in mijn eentje en dacht; oh my waar ben ik aan begonnen. Ik stond in een kamer die niet mijn huis voelde omdat er al 3 anderen langere tijd verbleven en het voelde letterlijk alsof ik hun huis binnen kwam. Ik wist niet waar ik heen kon om te bellen (want dat mag niet op de slaapkamer), ik wist eigenlijk helemaal niks. Uit ellende ging ik maar meteen naar bed toe.

Ik had goed geslapen en de volgende ochtend ging ik meteen naar het ontbijt toe. Ik kende nog niemand dus ik ging maar in mijn eentje aan tafel zitten terwijl ik iedereen op elkaar af zag stappen alsof ze elkaar al jaren kenden. Na het ontbijt ging ik maar weer terug naar mijn slaapkamer om daar te wachten totdat ik naar de rondleiding toe mocht. Om 10 uur kreeg ik een rondleiding over het hele schip (niet door het ziekenhuis). Het schip is echt enorm groot en heeft alles wat je maar kan bedenken!
Een café, een gym, een wasserette, een zwembad (helaas nog niet vol doordat het schip net gevaren heeft), een restaurant, een bibliotheek, een computer ruimte, vergaderzalen.
Bij de rondleiding waren allemaal mensen die er voor het eerst waren. We raakte met elkaar aan de praat en hebben na de rondleiding een stuk gewandeld richting de stad. Het was bloody hot dus we keerden na enige tijd om en liepen weer terug naar het schip.
Terug bij het schip nog even gerelaxed en toen een beetje avond gegeten.
Na het avondeten was het tijd voor de Sunday evening service. Een kerkelijke bijeenkomst om de start van het seizoen te openen. Er kwamen meerdere mensen om te zingen en er werd gebeden. Best wel even wennen voor iemand die niet gelovig is. Na de kerkdienst ben ik meteen naar bed gegaan want ik was kapot van de dag. Alle indrukken zijn onwijs vermoeiend en ook de hele dag Engels praten is best wel even nadenken.

De volgende ochtend stond de wekker vroeg. Iedere maandagochtend is er om 7.45 een MMMB (mandatory Monday morning briefing). Verplicht aanwezig zijn dus. Hier wordt besproken wat ons die week allemaal te wachten staat en wat de doelen zijn.
Hierna werd ik opgewacht door de verpleegkundige om naar het ziekenhuis te gaan. We kregen een rondleiding en werden gevraagd of we die dag wilden helpen met het schoonmaken van het ziekenhuis. Zo gezegd zo gedaan!
Van 3 tot 6 hadden we nog weer een verplichte bijeenkomst voor nieuwe crew.
‘s avonds wat gegeten en weer op tijd naar bed toe.

Er is een curfew van 21.00 tot 05.00 wat betekend dat je dan niet van boord mag. De avonden zijn dus niet heel spannend want er is niet zoveel te beleven. Maar goed ook want we moeten iedere dag best vroeg op.

De dinsdag en woensdag bestond eigenlijk vooral uit schoonmaken en het ziekenhuis klaarmaken om patiënten te ontvangen. En met schoonmaken bedoel ik echt schoonmaken. De plafonds, muren, kastjes, attributen; letterlijk alles moet eerst met water en zeep schoongemaakt worden en daarna met een desinfectiespray (zelfs alle puzzelstukjes van een 1000 stukjes puzzel). Het is echt insane; ik denk dat het het schoonste ziekenhuis ter wereld is.
In de avonden vooral socializen met de mensen aan boord en met het thuisfront. Langzaamaan begint iedereen aan boord een beetje een bekend gezicht te krijgen en raak ik al meer aan de praat met alles en iedereen.

Donderdagochtend hadden we een informatie ochtend voor de daycrew. Dat zijn mensen uit Madagaskar waar we zometeen nauw mee samenwerken. Hun zijn onze vertalers en gaan ons helpen met heel erg veel werkzaamheden. Het was heel leuk om iedereen te ontmoeten! ‘S middags vierden we international nurse day en hebben we nog 2 uurtjes schoongemaakt.
‘s avonds was de opening van het hope center. Ik twijfelde nog even of ik heen moest gaan want ik heb al dagen heel erg last van m’n buik maar ik ben toch maar gegaan.
Het hope center is een gebouw in de stad waar we liggen zelf. Hier gaan de patiënten heen voor de operatie (om vanaf daar goede voeding te krijgen om aan te sterken voor de operatie en om naar hun afspraken gebracht te worden) en hier komen de patiënten weer wanneer ze stabiel genoeg zijn om naar ‘huis’ te kunnen. Ze gaan dus niet naar huis toe maar naar het hope center want daar krijgen ze nog goede voeding om aan te sterken na de operatie.
Op een kamer kunnen op zijn max wel 22 mensen (patiënten met hun care giver) liggen, soms zelfs 1 kindje met 1 care giver op 1 matras.
Heftig om te bedenken maar waarschijnlijk is het altijd nog beter dan dat ze thuis gewend zijn. Het was een mooie avond en het is goed om te zien hoe het proces in zijn werk gaat.

Vrijdag was eigenlijk een ship holiday (1x in de 6 weken een extra vrije dag) maar omdat het ziekenhuis geopend moet worden waren we gevraagd om 3 uurtjes te komen werken om de puntjes op de i te zetten.
Geweldig om te zien hoe het ziekenhuis er maandag uit zag alsof het al 30 jaar verlaten was en hoe het er nu uitziet als een ziekenhuis.
Een ziekenhuis opbouwen vanaf 0 tot ziekenhuis aan boord van een schip met alles wat daarbij komt kijken; dat leer je niet in Nederland! Geweldig om het proces mee te maken en het is echt heel leerzaam.
In de middag zijn we met een groep naar de lokale markt geweest en heb ik wat souveniertjes gekocht.
Ondertussen al 10 tallen vrienden gemaakt, van Nieuw-Zeeland tot USA, van Nigeria tot Zuid-Korea; het is onwijs interessant om over ieder zijn cultuur te leren en ik ben dankbaar dat ik zulke mooie mensen mag ontmoeten.

Vandaag hadden we een day off en ben ik met een groep naar het strand toe geweest. Achter in de jeep. Het strand was geweldig, golven die niet normaal hoog waren. We waren aan het spelen alsof we kleine kindertjes waren.

Iedere dag nieuwe mensen leren kennen, 5 dagen hard werken om klaar te zijn voor de patiënten, een hoop activiteiten, de hele dag Engels spreken. Ik ben iedere avond kapot maar ik ben onwijs dankbaar voor alles wat ik hier meemaak.

Tot de volgende!